నాకు ఊహ తెలిసాక మొదటిసారి నెమలీక చూసింది మా పక్కింటి బాపమ్మ గారింట్లో.వారి ఇంట్లో ఒక పెద్ద ఫ్లవర్పాట్ లో..నెమలీకల గుత్తి పెట్టేవారు.రంగురంగులుగా మెరిసిపోయే ఆ నెమలీకలు నాకంటికి అబ్బురంగా కనిపించేవి.ఒకసారి ధైర్యం చేసి ఆమెని అడిగేసా! 'బాపమ్మగారు! ఒక్క ఈక ఇవ్వండీ!' అని.ఆమె సంగతేమో కానీ మా అమ్మ నాకు ఒక లుక్ ఇచ్చింది.దాని అర్ధం నాకు తెలుసు.అందుకే ఇక నోరెత్తకుండా ఇంటికేల్లిపోయా.
స్కూల్లో జాయిన్ అయ్యాక....ఇక చెప్పేదేముంది? అక్కడే నెమలీకల పెంపకం-పోషణ గురించి తెలిసింది.నాకు ఒక నెమలీక కావాలనిపించేది.కాని వెధవ మొహమాటం మళ్లీ.ఎవరిని అడిగేదాన్ని కాదు.నేను తన నెమలీకల వంకే కన్నార్పకుండా చూడడం గమనించిన కల్పన అనే ఒక అమ్మాయి ఈకలు కట్ చేసి చిందరవందరగా ఉన్న ఒక నెమలీక నాకు దానం చేసింది.'నాకు ఇది ఒద్దు! అందంగా లేదు' అని నేను తిరిగివ్వబోతుంటే చెప్పింది అసలు విషయం....అది పిల్ల నెమలీకట.దానికి రోజు దాణ వేస్తె...చక్కగా ఏపుగా పెరిగి పెద్దవుతుందట.రోజు ఒక రెండు పాల చుక్కలు...క్రిస్మస్ ట్రీ ఆకులు...పెన్సిల్ షార్ప్ చేస్తే వచ్చే పొట్టు.... దానికి ఆహారం.ఇంకో ముఖ్య విషయం ఏంటి అంటే..ఇది ఎవరికన్నా కనపడితే దిష్టి తగిలి పెద్దదవదుట.అందుకని జాగ్రత్తగా ఎవరి కంటా పడకుండా దాన్ని పెంచి పెద్ద చేస్తే...అందమైన నెమలీకలా అవుతుంది అన్నమాట :)
నేను కల్పన చెప్పిన జాగ్రత్తలు తు.చ తప్పకుండా పాటించా.కాని ఎన్ని రోజులకి నా ఈక పెద్దది అవ్వలేదు.కొద్దిరోజుల తరువాత మా ట్యూషన్ లో డేవిడ్ అని మా క్లాస్ అబ్బాయి పరిచయమయ్యాడు. వాడు,నేను ఒక గ్రూప్.రోజు హోంవర్క్ అయిపోయాక....నాకు బోలెడు కబుర్లు చెప్పేవాడు.వాళ్ళ ఇంటిదగ్గర పెద్ద అడవి ఉందని.....అప్పుడప్పుడు నెమళ్ళు వాళ్ళింటికి వచ్చి వెళతాయని...తన దగ్గర చాలా నెమలీకలు ఉన్నాయని...ఇలా ఏవేవో చెప్పేవాడు.నేను అన్నీ పిచ్చిమొద్దులా నమ్మేసేదాన్ని.నాకు ఒక నెమలీక తెమ్మని అడిగాను.సరే ఈసారి నెమలి మా ఇంటికొస్తే తెస్తా అన్నాడు.నెమలి వాడి ఇంటికి రాలేదు...వాడు నాకు ఈక తేలేదు.నాకు అప్పటికే ఈ ఈకలు పెంచే గోలకి విసుగెత్తింది.కాని నా నోట్బుక్ లో కూడా అందమైన నెమలీకలు ఉంటే ఎంత గర్వంగా ఉండేదో! అందుకే చాలా సంవత్సరాలు నా పుస్తకాలు నెమలీకలకు ఆశ్రయం ఇచ్చాయి.తరువాత ఒకసారి గుంటూరు లో నిలగిరీస్ దగ్గర మళ్లీ ఈ నెమలీకలు చూసి టెంప్ట్ అయ్యి ఇంకొక ఈక కొన్నా.అది తీసుకుని నీలగిరిస్ లో దాన్ని పట్టుకుని మా అమ్మ వెంట తిరిగుతుంటే...ఆ షాప్ ఓనర్ (చాలా పెద్దాయన లెండి)...నాదగ్గరకొచ్చి....'ఏం చేస్తావ్ ఈ ఈకతో?' అని అడిగాడు. నేను నవ్వి 'నాకు నచ్చింది సర్.కొనుక్కున్నా.ఇంట్లో దాచిపెట్టుకుంట' అన్నాను.'నాకిస్తావా మరి? ' అన్నారు. 'లేదు.ఇవ్వను' అని చెప్పా.'సరేలే భద్రంగా దాచుకో...మళ్లీ ఎవరైనా చూస్తే ఎత్తుకేలతారు' అని హాస్యంగా అన్నారు.'అలాగేనండి' అని చెప్పి నవ్వేసి ఇంటికొచ్చేసా.దాన్ని నా బెడ్రూం గోడకి ఒక ట్రాన్స్పరెంట్ టేప్ తో అంటించా! అది ఫ్యాన్ గాలికి అటు ఇటు ఊగుతూ భలే ఉంటుంది.
కాని అలా అంటించేటప్పుడు చూసా! ఆ ఈకకి చివర కొసన రక్తపు మరక. 'అంటే...ఈ ఈకని బలవంతంగా నెమలి దగ్గరనించి పీకారన్నమాట' అనుకున్నా!మనసు చివుక్కుమంది.అదే లాస్ట్.ఇంకెప్పుడు ఎన్నిసార్లు నెమలీకలు కనిపించినా...నేను కొనలేదు.ఆ రక్తపు మరకే గుర్తొచ్చి బాధేస్తుంది.జూలో ఇంతింత తోకలు వేసుకుని వయ్యారంగా నడిచే మయురాలను చూస్తే...నెమలీకలు నెమలి దగ్గర ఉంటేనే అందం ఏమో అనిపిస్తుంది. ఎంతైనా ప్రకృతి అందం ముందు అందరం దాసోహమే కదా!
అవండి...నా నెమలీకల జ్ఞాపకాలు.బాగున్నాయా??!!
