శ్రీమతికి ప్రేమలేఖ!

ప్రియాతిప్రియమైన శ్రీమతికి,

నా చేత ప్రేమలేఖ వ్రాయించుకునే అదృష్టం నీదే మరి :) ఎందుకంటే..... ఇదే నా మొట్టమొదటి ప్రేమలేఖ ;)

అలాగని నేను శ్రీ రామచంద్రుణ్ణి అని చెప్పలేను.... నా రేంజికి తగ్గట్టు ఏదో ఒకరో,ఇద్దరో గర్ల్ ఫ్రెండ్స్ ఉన్నా... ఇదిగో ఇలా అర్ధరాత్రి మూడింటికి నిద్రపట్టక ప్రేమలేఖ రాయాలనిపించే సీన్ ఐతే లేదు అమ్మడు ఎవ్వరికీ :)))

ప్రేమలేఖ... అంటే ఏం రాయాలి??? మనం ప్రేమికులం కాదు కదా!! పోనీ పెళ్ళికి ముందు తెగ ఫోన్లు చేసుకుని మాట్లాడుకున్న వాళ్ళమూ కాదాయె! కానీ ఏదో రాయాలని ఆరాటం. నా రాతల్లో నిన్ను చూసుకోవాలని ఉబలాటం. పోనీ కవితలు రాద్దామంటే.... మనకి కపిత్వం తెల్సుగాని... కవిత్వం తెలీదే! పాటలు రాద్దామంటే.... ఆ పాండిత్యమూ లేదు! అందుకే.... నా మనసులో ఇప్పటికిపుడు నీగురించి వచ్చిన ఆలోచనలన్నీ అక్షరాల్లో పెట్టేస్తున్నా! సరేనా?!

అదిసరేగాని, అసలు ఏం మాయచేసావ్ నన్నూ?? పోనీ నిన్ను చూసిన మొదటిసారే డుబుక్కున ప్రేమలో పడిపోయాను అంటే అదీ కాదు... [నిజం చెప్పేసా ఏమి అనుకోకు ;) ]

కానీ, మన నిశ్చితార్ధం రోజున నీ చేతి వేళ్ళు చూడగానే మాత్రం ముద్దొచేసాయంటే నమ్ము! మరీ ఎక్కువసార్లు చూశానేమో రెండుమూడు రోజులు కల్లో కూడా అవే వచ్చాయ్ ;) ఆ చేతివేలికి ఉంగరం తొడిగే అదృష్టం నాదే అంటేనే అదొక గొప్ప ఫీలింగ్.... ఎవరెస్టు అధిరోహించేసినట్టు!!

అలాగే మన పెళ్లి ఇంకో రెండురోజుల్లో ఉందనగా.... ఆరోజు మీఇంట్లో చెప్పకుండా నాతో పాని-పూరి తినడానికి వచ్చావు చూడు.... ఆ రోజైతే... ఎవరన్నా చూస్తారేమో అని భయపడుతూ బెరుకుగా చూస్తున్న నీ కళ్ళు, ఆవురావురుమంటూ ఒక్కొక్క పూరిని అమాంతం మింగేస్తున్న నీ బుజ్జి నోరు, ఆ పాని ఘాటుకి ఎరుపెక్కిన నీ కోటేరేసిన ముక్కు.... చూస్తుంటే.... ఎంత అబ్బురమనిపించిందో! హ్మ్! ఎంతైనా నువ్వు అందగత్తెవే!! ఒప్పుకోక తప్పట్లేదు మరి ;)

ఇక పెళ్లిరోజున చూడాలి.... ఆ మెరూన్ కలర్ కంచిపట్టులో.... ఆ బుట్టలో కూర్చుని నువ్వొస్తుంటే.... నాకైతే ఎర్రటి గులాబి బంతిని తెస్తున్నారేమో అనిపించింది. అంతలోకే నీకు-నాకు మధ్య తెర కట్టేసి.... జీలకర్ర బెల్లం పెట్టే వరకు అసలు నిన్ను చూడనివ్వలేదు. ఎంత కోపమొచ్చిందో ఆ పురోహితుడి మీదైతే! జీలకర్ర బెల్లం పెట్టేశాక.... హమ్మయా అనుకున్నానా.... అంతలోకే మధుపర్కాలన్నారు నిన్ను పట్టుకోపోయారు అమ్మలక్కలంతా కలిసి! :( మళ్లీ మొహం మాడ్చేసుకుని కూర్చున్నా!

కానీ ఆ తర్వాత తెల్లని మధుపర్కాలలో అచ్చం రాజహంసలా నువ్వొస్తుంటే.... నాకు రెండు రెక్కలు కట్టుకుని నీతోపాటు ఆకాశవీధిలో విహరించాలనిపించిది!! నీకు తాళి కట్టే వేళ... నువ్వెంత టెన్షన్ పడ్డావోగాని, నేనైతే అరవీరభయంకరంగా పడ్డా! ఎందుకు అని అడగవేం?? ఏంలేదు... ఎక్కడ సినిమాల్లో చూపించినట్టు,.... 'నో... ఆపండి.. నహీ' లాంటి డైలాగ్ కోడతావేమో అని ;) [హ్హహహ్హ! ఉడుక్కుంటున్నావా?? ఊర్కే అన్నాలెద్దూ!! :)) ] ఇక పోతే.... తలంబ్రాలప్పుడు తెలిసింది నీ గడుసుదనం!! అమ్మో.... ' "అమాయకురాలు" అనుకున్నా.... ఆ పదంలో 'అ' తీసేయాలి ' అని అనిపించింది తెల్సా? ;) కానీ, అప్పగింతలప్పుడు నువ్వేడిస్తే నాకేం బాలేదు అమ్మాయ్! నీ కళ్ళలో అలా నీళ్ళు చూడలేను నేను :( 

అయినా, మనిద్దరి పరిచయం ఎంతా?? ఒక్క వారం కదా! ఒక ఆదివారం నిశ్చితార్ధం ఐతే.... నెక్స్ట్ ఆదివారం పెళ్లి. అస్సలు అనుకోలేదు నా జీవితంలో ఇంత ఫాస్ట్ గా పెళ్లి చేసుకుంటా అని ;) ఫాస్ట్ గా కాదు... సూపర్ ఫాస్ట్గా అని చెప్పాలేమో!! హ్మ్! ఏంచేస్తాం! మా డామేజరు సరిగ్గా 15 రోజులు ఇచ్చాడు సెలవులు!! హ్మ్! ఏ బంధమైనా కాలంతో పాటు పెరుగుతుంది. కానీ... మన మధ్య అదేంటో చిత్రంగా ఇంత తక్కువ టైమ్లో అల్లేసుకుంది.  

పెళ్ళైన మూడోరోజే నేను అమెరికాకి బయలుదేరితే.... నీ కళ్ళలో దిగులు చూస్తే.... ఎంత ఆనందమేసిందో తెల్సా? అవును మరి!! నాకోసం ఆలోచించే మనిషి ఒకరున్నారనే భరోసా ఆ దిగులే! నన్ను కావాలనుకునే వాళ్ళు ఉన్నారనడానికి సాక్ష్యం ఆ దిగులే! అందుకే నాకు అది నచ్చింది. కానీ ఆ దిగులు నాకూ అంటుకుని ఇదిగో ఇలా వేధిస్తోంది!! మన పెళ్లి, నీతో గడిపిన ఆ రెండురోజులు ఇవే నాకు ఇప్పుడు తిండి-నీళ్ళు-నిద్ర.... తెల్సా?? ఎన్నిసార్లు నీ ఫోటో చూసినా... ఎంతసేపు నీతో ఫోన్లో మాట్లాడినా....ఆదివారాలు స్కయిప్ చాట్ చేసినా... ఏదో వెలితి గుండెని మెలిపెట్టేస్తోంది. 

నీకో సీక్రెట్ చెప్పనా? అసలు పెళ్ళంటేనే నాకు చిరాకు. హాయిగా బ్యాచిలర్ లైఫ్ ఎంజాయ్ చేస్తున్న నన్ను... మా అమ్మ 'అమ్మాయి బంగారంలా ఉంది. చిదిమి దీపం పెట్టుకోవచ్చు. ఒక్కసారి ఫోటో చూసి చెప్పరా!' అంటే.... ఇల్లదిరిపోయేలా అరిచా... 'అప్పుడే నాకు పెళ్ళేంటి?' అని. నీ ఫోటో చూపిస్తే చిరాగ్గా చూసి... 'మ్..సరే' అని ముక్తసరిగా సమాధానం చెప్పా! ఏదో ఒకటి పెళ్లి చేసుకుంటే ఈ టార్చర్ తప్పుతుందని. కానీ.... నిజ్జంగా నిజం.... మొదటిసారి నిన్ను చూసినప్పుడు మాత్రం.... మా అమ్మ టేస్ట్ మెచ్చుకోకుండా ఉండలేకపోయా! కానీ మీ అమ్మ, మా అమ్మ ఫ్రెండ్స్ అని.... నీకు నేను ఆరు నెలల ముందే తెల్సు అని తెలిసేసరికి.... అస్సలు నమ్మలేకపోయా! ఆరునెలల నించి నామీద పధకం రచించారన్నమాట మీరంతా కలిసి ;)

నీకేమి గిఫ్ట్ ఇవ్వలేదు నేను... ఇంతవరకు. కానీ నువ్విచ్చిన నీ డైరి.... అందులో నువ్వు దాచుకున్న నెమలీక.... గులాబి రేకులు... వాటిమీద మనిద్దరి పేర్లు..... డైరీలో నాగురించి నువ్వు రాసుకున్న ఊహలు, ఊసులు , కవితలు,........... హ్మ్! రోజుకి కనీసం ఒక పదిసార్లైనా నీ డైరి తెరుస్తా! రోజుకొక పేజి చొప్పున చదువుకుంటూ వస్తున్నా! నువ్వోచ్చేవరకు ఈ డైరి నే నా ఆలనాపాలనా చూసేది మరి :( కానీ.... నీకు అంత నమ్మకమేంటి నామీద? నేను నిన్ను పెళ్లి చేసుకుంటా అని?? ఆ? ఎంత గడుగ్గాయివో!! ఎలాగైతేనేం.... బుట్టలో వేసేసుకున్నావ్ నన్ను!! హాన్నా!

అందుకే నీకోసం ఈ ప్రేమలేఖ వ్రాస్తున్నా! ఇదే నేను నీకివ్వబోయే మొదటి గిఫ్ట్ :) నాగురించి అన్ని రాసుకున్నావ్ కదా నువ్వు.... కానీ నీగురించి రాద్దామంటే..... నీ ఊహల్లో మునిగిపోవడమే తప్ప.... కాగితం మీద కలం కదిలితేనే కదా! ఇదిగో... ఇన్నాళ్టికి అర్ధరాత్రి కుదిరింది ముహూర్తం :)) ఎప్పుడో మర్చిపోయిన అక్షరాలన్నీ కూడబలుక్కుని రాస్తున్నా! నీ అంత అందంగా,కుదురుగా రాయడం కుదరట్లేదు... తిట్టుకోవు కదా! ;)

నేను పెళ్ళికి ముందు.. ఇలాగే ఒంటరిగా ఉండేవాడిని. ఇప్పుడూ నా పరిస్థితిలో మార్పు లేదు. కానీ నా మనసులో మాత్రం బోలెడు మార్పు. చెప్పలేనంత మార్పు. ఆఫీసు-తిండి-నిద్ర తప్ప పట్టని నాకు.. ఊహలు నేర్పావు. కవితలు నేర్పావు. ప్రేమించడం నేర్పావు. విరహం అంటే ఏమిటో చూపిస్తున్నావు. ఇదిగో.... ఇలా ప్రేమలేఖ కూడా రాయించేస్తున్నావు!! 


ఇన్ని ఇచ్చిన నా నెచ్చెలీ... నా దగ్గరికి తొందరగా వచ్చెయవూ??

వచ్చేస్తావు కదూ.... బంగారం!

నీకోసం ఎదురు చూస్తూ.... 

నీ శ్రీవారు!

ఒక బృందావనం!!

బృందావనం.......

ఆ పదమే ఒక పులకింత.....ఆ తలపే ఒక మైమరపు....

ఏ క్షణాన....ఆ సుందర లోకంలో అడుగుపెడతానా...అని నా తనువు నిలువెల్లా కనులై  ఎదురుచూస్తున్నది.....

'కృష్ణా!....మనసు ఎందుకో ఉత్తుంగతరంగమై ఎగసి....ఎగసి....నా మోమును సుతారంగా తాకివెల్లిపోతున్న ఆ  పిల్లతిమ్మెరల మీద సాగిపోతోన్న నీ మురళీగానాన్ని ఓడిసిపట్టుకోవాలని ఆత్రపడిపోతోంది!! ఎందుకో దానికి అంత తొందర? 

వచ్చేస్తున్నాను స్వామీ....నీ దివ్యమనోహర లోకానికి....

నీ మృదుపదస్పర్శతో పునీతమైన ఆ నందనవనంలో ప్రతి రేణువు నీ పాదరజమే కదా!

నీ రూపాన్ని నిండారా నింపుకున్న నీ సుధాధామంలో ఒక్క క్షణం నిలిచినా నా జన్మ ధన్యమవును కదా!'

ఈ ఆలోచనల్లో మునిగిపోతూ..... ఆ ఆనందలోకంలో తేలియాడుతుండగానే వచ్చేసింది 'బృందావనం'....నా కలలవనం...

నాతోపాటు వచ్చిన మిత్రబృందం అంతా తమతమ సామాన్లతో బస్సు దిగి...ముందు నడుస్తున్నారు.....

నేను మాత్రం....బస్సు దిగే ముందే....ఆ 'బృందావనం' అధిదేవత అయిన 'రాధారాణి'ని మనసులోనే అనుమతి అడిగి....నమస్కరించి....బస్సు దిగి పరమపవిత్రమైన ఆ మృత్తికని చేతితో స్పృశించి....శిరస్సున ధరించాను!

ఏదో ఒక అనిర్వచనీయమైన అనుభూతి... నన్నునిలువనీయట్లేదు.....ఆ అనుభూతిలోనే మెల్లగా నడుస్తూ....నా నేస్తాలను అనుసరించాను!

చుట్టూ చూసాను! నా కళ్ళు దేనికోసమో వెతుకుతున్నాయ్! ఏదో చూడాలని ఆశపడుతున్నాయ్! ఏదో కనుగొనాలని ఆత్రపడుతున్నాయ్!! కానీ ఎక్కడ? 

మెల్లగా అలా ముందుకు సాగుతున్నాను.....ఎంతకీ ఆ నందనవనం కానరాదే??

ఇదేనా బృందావనం? అని ఎవరినైనా అడగాలనిపించింది. కానీ కళ్ళముందు ప్రత్యక్షంగా కనపడుతోంది.... మరి నా మనసేమో.... 'ఇది కాదు నేను చూడాలనుకున్న బృందావనం' అని గోలచేస్తోంది.ఇదేమి పట్టించుకోకుండా కెమెరాలతో కనపడినదల్లా ఫోటోలు తీసుకుంటూ వెళ్ళిపోతున్నారు నా మిత్రబృందం. వారివెంట జీవంలేనిదానిలాగా నడుస్తున్నాను నేను!

నా భుజాన వ్రేలాడుతున్న కృష్ణుడిముఖచిత్రం ఉన్న హాండ్ బాగ్....బరువుగా అనిపించింది. అందులో కృష్ణుడిమీద రాసిన వేలవేల పాటలు కలిగి ఉన్న పుస్తకం ఉంది. ఈ బృందావనంలో ఆ దేవదేవునికి అంకితం చేద్దామని తెచ్చి పెట్టుకున్న ఆ పుస్తకం.....దీనంగా నావంక చూస్తున్నట్టు అనిపిస్తోంది....

ఆ పుస్తకంలో ఐదువేల పాటలు రాయాలని నా సంకల్పం....ఇప్పటికీ 4999 రాసి....ఆ చివరి పాట ఈ బృందావన క్షేత్రంలో....ఈ సుమనోహర ప్రదేశాన్ని వీక్షిస్తూ....వ్రాసి....నా సంకల్పాన్ని నెరవేర్చి ఆ స్వామి పాదాలకి ఈ పాటలతోటని అంకితమివ్వాలని ఆశ పడ్డా!! కానీ ఏమని వ్రాయను?? ఎలా రాయగలను??? 

జయదేవుడు వర్ణించిన ఆ అద్భుత సౌందర్య అద్వితీయ సుందర నందనవనం ఇదేనా?

నా లీలామోహనుడు....ప్రతినిత్యం రాధాదేవితో రాసలీలలాడే రససామ్రాజ్యం ఇదేనా?

నా మురళీధరుడు తన సఖీసమూహంతో ఆటలాడిన వ్రజ భూమి ఇదేనా?

"మాధవికా....పరిమళ లలితే....నవ మాలతి జాతి సుగంధౌ!!" అని అన్నారే జయదేవులు....మరి ఎక్కడ ఆ మాధవీలతలు? ఎక్కడ ఆ మాలతిపుష్పగంధాలు?

"లలితలవంగలతా పరిశీలన...కోమలమలయసమీరే....మధుకరనికర కరమబ్బిత కోకిల...కూజిత కుంజ కుటీరే!" ఈ కీర్తనకి అర్ధం? ఏవి ఆ లతలతో అల్లుకున నికుంజాలు?? ఫల,పుష్పవృక్షాలతో అలరారే కుటీరాలు? కమ్మని కోయిలల కిలకిలా స్వరాలు?

నా కళ్ళవెంట నీటి తడి! ఎదలో ఏదో మూల అలజడి! ఎక్కడికక్కడ షాపులు..... రకరకాల వస్తువులు అమ్ముతూ నిలువు దోపిడీ చేస్తున్న వ్యాపారులు..... వస్తువులు కొన్నా కొనకపోయినా కనీసం చూసినా ఖరీదు కట్టమని నిలదీసే వర్తకులు.... విపరీతమైన వానరసేన.....ఇరుకిరుకు సందులు..... పాతకాలంనాటి ఇళ్ళు... కూలిపోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్న కుడ్యాలు..... తోసుకుంటూ తిరిగే జనాలు..... అంతకంటే వేగంగా సంచరించే అపరిశుభ్ర గోగణం.... భక్తిభావం అసలు లేకుండా అంతా గోలగోలగా ఓహ్! ఇక నావల్ల  కాలేదు..... నాకు అస్సలు అడుగు ముందుకువేయబుద్ది కాలేదు.... ఇక ఏమీ చూడాలనిపించలేదు!! ఒక్కసారిగా నిస్సత్తువ ఆవరించగా.... అక్కడే ఒక షాపు దగ్గర కూలబడ్డాను! అప్రయత్నంగా నా కనురెప్పలు మూతపడ్డాయి..... మనసుమాత్రం కృష్ణనామజపంలో మునిగిపోయింది! అలా ఎంతసేపున్నానో తెలీదు....

క్రమంగా చీకటిపడిపోయింది.... లేచి చూసేసరికి ఎవ్వరూ లేరు.... నా స్నేహితులు....మమ్మల్ని తీసుకొచ్చిన బస్సు....ఆ మనుషులు.........ఎవ్వరూ లేరు....

దిగ్గున లేచాను! వెనక్కి తిరిగాను....అంతే! మాటాలు రాక చేష్టలుడిగిపోయి మైనపుబోమ్మలా అలా చూస్తూ ఉండిపోయాను! నాకళ్ళను నేనే నమ్మలేకపోయాను!

ఇందాక చూసిన రోడ్ల స్థానే పచ్చటి తివాచి పరిచినట్టున్న నందనవనాలు..... ఇంతింతేసి పువ్వులతో విరగబూస్తున్నాయి...... అంతే కాదు..... ఎప్పుడు కనివిని ఎరుగని రకరకాల ఫలాలతో విరగగాసిన చెట్లు ఆ ఫలభారంతో కొంచెం ముందుకు వంగాయి కూడా! పెద్దపెద్ద చెట్లు.... వాటిని బలంగా అల్లుకుని ఒకచెట్టునించి ఇంకో చెట్టుకి బంధం వేస్తున్న లతలు.... ఆ లతల్ని ఆధారంగా చేసుకుని ఉయ్యాలలూగుతున్న అందమైన గోపికలు..... ఆకాశంలో నక్షత్రాలన్నీ గుదిగుచ్చి తారాతోరణం కట్టినట్టు అంతటా వెలుగుజిలుగులు.... ఎటూ చూసినా.... కన్నెపడుచులు.... నవ్వుతూ.... తుళ్ళుతూ.... ఆటలు ఆడుతూ... పాటలు పాడుతూ.... అబ్బ! ఆ పాటలు తేనెలతేటలులాగా ఎంత బాగున్నాయో.......అలా ఆ వింతలన్నీ అబ్బురంగా చూస్తూ ముందుకు సాగాను!

రకరకాల పక్షుల కిలకిలారావాలతో,కమ్మని పూల పరిమళాలతో ఆ దారంతా ఆహ్లాదంగా ఉంది! కాళ్ళకింద ఆ పూలపుప్పొడి జారిపడి సుతిమెత్తగా తగులుతోంది.... చల్లని మలయమారుతం నా శ్వాసలో మమేకమౌతోంది..... ఆ పువ్వులని... ఆ ఆకులను చేతులతో తాకుతుంటే  ఏదో పులకింత! అలా... ఆ తోటలో..... ఆ పొదరిళ్ళ మధ్యలో...... ఆ చుక్కల పరదా క్రింద మెత్తమెత్తగా నడుస్తూ వెళుతుంటే..... వినిపించింది..... ఉత్సాహంతో పరవళ్ళు తొక్కుతున్న గలగలల సవ్వడి! "యమున....అది యమునా నదే!!" అనుకుంటూ పరుగుపరుగున వెళ్లి చూద్దునుకదా...... అదేమిటో.... నల్లగాఉండే యమున..... పున్నమి చంద్రుడి వెన్నెలకి కాబోలు.... ధవళ కాంతులతో ధగధగలాడుతోంది.... యమున ఒడ్డున ఉన్న సైకత రేణువులు... హిమరజములా అన్నంతగా మెరిసిపోతున్నాయ్! యమున ఎంత ఉవ్వెత్తున ఎగసిపడుతోందంటే...... బృందావనంలోకి వచ్చేసి ఆ అందమంతా తన చేతులతో స్పృశించాలి అనుకునేంతగా!! ఇక నెలరాజు అందం చెప్పనలవికానంతగా ఉంది..... నా కృష్ణుడి మోమల్లె!!

ఇంతలో ఎక్కడినించో.... కిలకిలమని నవ్వులు..... కోలాహలాలు...... మంద్రస్వరంలో గానం వినిపిస్తున్నాయ్! అటు వైపు తలతిప్పి చూస్తే..... ఒక పెద్దదేవగన్నేరు వృక్షం..... చెట్టునిండా పూలే..... అల్లంతదూరానికి కూడా స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయ్! దానికింద.... బుల్లిబుల్లి తువ్వాయిలు గెంతులేస్తున్నాయ్! ఇంతంత తోకలతో నెమళ్ళు అటు,ఇటు తెగ హడావిడిగా తిరిగేస్తున్నాయ్! ఇంకా చాలామంది గోపీగోపికలనుకుంటా నృత్యాలు చేస్తున్నారు...... అటు వైపు వెళదామని నడక సాగించాను! దారిలో నా కాలికి అక్కడక్కడా చిన్నిచిన్నికుందేలుపిల్లలు అడ్డుపడుతున్నాయ్..... వాటిని పట్టుకుందామని..... ఒకదానివెంట పరుగుతీసాను..... ఇంతలో ఎక్కడినించి వచ్చిందో...... ఒక చిన్నారి జింకపిల్ల బెదురుబెదురుగా చూస్తూ.... నావైపు వచ్చి నన్ను చూడగానే..... పారిపోబోయింది...... నేను దానివేనకే పరుగు మొదలుపెట్టాను.....

అది... .నన్ను ఎక్కడికేక్కడికో తీసుకెళ్ళింది...... ఏవేవో వనాలు తిప్పింది..... దారిలో ఎన్నో వింతలను చూపించింది...... అయినా దానికి అలుపు రాదే! నాకు ఆయసమోచ్చేస్తోంది..... ఇంతలో ఒక పొన్నచెట్టు కనపడితే.... అక్కడ కాసేపు ఆగాను!

 ఈ జింకపిల్ల ఎటువేల్లిపోయింది అని అనుకుంటూ.... మెల్లగా ముందుకు వెళుతుంటే.... అక్కడ  ఏదో ఒక సుప్రకాశం నాకు దగ్గరవుతోంది.... క్రమంగా అది ఒక ఆకృతిని సంతరించుకుంటోంది.... నాకు బాగా పరిచయమున్న వ్యక్తిలాగే అగుపిస్తోంది....... ఆ వ్యక్తి దగ్గరయ్యే కొద్దీ దివ్యచందన పరిమళమేదో నా మేనిని చుట్టేస్తోంది..... ఒక నీలకాంతి ఆ ప్రదేశమంతా పరుచుకుంది..... ఒక మురళీరవం నా చెవుల్లో అమృతం పోస్తోంది..... ఒక అందెలరవళి నా గుండెల్లో ప్రతిధ్వనిస్తోంది.... ఒక తులసిమాల నా చేతులకు అందే దూరంలో నిల్చుని ఉంది.... ఒక నెమలిపింఛం ఆ మణిమయ కిరీటంలో ఒదిగిపోయింది...... ఒక కస్తూరితిలకం నా కళ్ళకు స్పష్టంగా..... అతి దగ్గరగా కనిపిస్తోంది...... ఒక అచ్చెరువొందే సౌందర్యం ఒలికిస్తున్న నేత్రద్వయం నావైపు చూసింది! సమస్త సృష్టిని స్తంభింపజేసే ఒక చిరునవ్వు ఆ మోమున విరిసింది.... నా గుండె వేగం రెట్టింపయ్యింది...... నా ఊపిరి  క్రమంగా బరువైపోతోంది ...... నా శరీరంలో ఆణువణువూ కంపిస్తోంది..... కానీ పెదవులు మాత్రం........ అతి కష్టం మీద  పెగుల్చుకుని ఒక్క పదం ఉఛ్ఛరించాయి..... 'కృష్ణా!'

అంతే.... లేచి చూసేసరికి చుట్టూరా నా స్నేహితులు..... కంగారుగా నా కళ్ళలోకి చూస్తున్నారు! 'అరె.... ఇప్పుడే కదా... ఇంత దగ్గరగా చూసాను.... ఆ నీలమేఘశ్యాముడిని..ఏడీ?? నా కృష్ణుడు ఏడీ?'...... నాకంతా అయోమయంగా ఉంది..... 'అంటే....ఇదంతా కలా? అయ్యో.... నిజమైతే ఎంతబాగుండేది?' ఒక్క క్షణం దుఖం తన్నుకొచ్చింది.....

'కృష్ణా! ఇదంతా నిజమైతే  బాగుండు కదా....ఎందుకిలా చేసావ్? కనిపించినట్టే కనిపించి మాయమయ్యావా కన్నయ్యా?' అని బాధగా మనసు అడుగుతుంటే.... కళ్ళు శ్రావణమేఘాల్లా వర్షిస్తున్నాయి..... ఎందుకో అప్రయత్నంగా నా హ్యాండ్ బాగ్లో చేయి పెట్టాను..... నా పాటల పుస్తకం బైటకు తీశాను! ఇంకొక్క పాట.... ఒకేఒక పాట రాస్తే...... ఇక ఈ బృందావనవిహారికి అంకితమివ్వొచ్చు!! కానీ ఇప్పుడు ఈ బాధలో.... ఎలా?నావల్ల కాదు.... ఇక ఇప్పటికీ ఇంతే ప్రాప్తం.... మళ్లీ ఎప్పుడు ఈ పుస్తకం పూర్తి చేస్తానో..... ఈ గోపాలునికి ఎప్పుడు అర్పితం చేస్తానో.... అనుకుంటూ...... చివరి పేజి తెరిచాను.....

ఆశ్చర్యం!!!!..... నా గుండె ఒక్క క్షణం  ఆగి కొట్టుకుంది......

నా చేతివ్రాతలో రాసి ఉంది... నా 5000వ పాట! ఇందాక కలలో నేను విన్న ఆ గోపికలు పాడిన పాట! కానీ... ఇది ఎలా సాధ్యం? అంటే.... ఇందాక నేను చూసింది..... కలా? నిజమా?.....

వేవేల మురళీస్వరాలు ఒక్కసారిగా చుట్టుముట్టిన అనుభూతి.....

రంగురంగుల పూలబంతై ఊయలూగుతున్నట్టున్న జగతి....

నన్నల్లుకుపోతున్న మధురాధిపతి అందించిన మధురగీతి. 

ఒక్కసారి ఆ దేవదేవుని మనసారా స్మరించి......కృష్ణస్పర్శతో పునీతమైన ఆ పాటల పుస్తకాన్ని ఆర్తితో ముద్దాడి నా మురళీమనోహరుడి దివ్యచరణాలవిందాలకు సమర్పించాను!

  

[కృష్ణాష్టమి సందర్భంగా వ్రాసిన ఈ బుల్లి కథ నా బుజ్జి కిట్టుగాడికి అంకితం :) ]

తొలిసారి నిన్ను చూసింది మొదలు...-3

అనన్య అందమైన చీరలో దర్శనమిచ్చింది.అర్జున్ అస్సలు ఊహించలేదు.లేత గులాబీ రంగు చీరలో అచ్చం అరవిచ్చిన గులాబిలాగే ఉంది.అసలు తను ఎక్కడున్నాడో..ఎందుకు వచ్చాడో కూడా మర్చిపోయి..ఒక అద్భుతాన్ని చూస్తున్నట్టు ఆమె వంక రెప్పవాల్చకుండా చూస్తున్నాడు.అది గమనించిన ఆమె బుగ్గల్లో సిగ్గులు పూసాయి.అందరూ వింతగా తమనే చూస్తున్నారని... గ్రహించిన ఆమె వెంటనే తేరుకుంది.
"హలో అర్జున్ గారు! ఇక బయల్దేరదామా?" అని అడిగింది.
అప్పుడు ఇహలోకి వచ్చిన అర్జున్....
"ఓహ్!సారీ...యా....పదండి వెళదాం" అని వాళ్ళని కార్ దగ్గరకి తీసుకెళ్ళాడు.అనన్య ముందు సీట్లో కూర్చుంటే బాగుండనుకున్నాడు.కానీ ఆమె వెనుక సీట్లో తన స్నేహితురాళ్ళతో కూర్చుంది.కొంచెం నిరుత్సాహపడినా..పోన్లే అని త్వరగా ఇంటికి పోనిచ్చాడు.అక్కడికి చేరాక...అర్జున్ అందరికీ ఇంట్లో వాళ్ళని పరిచయం చేసి...ఇల్లంతా చూపించాడు.అర్జున్ వాళ్ళ ఇల్లు కొండ అంచున ఉంటుంది.ఆ ఇల్లే ఆ వీధిలో చివరి ఇల్లు.అక్కడితో డెడ్ ఎండ్.ఇల్లు చిన్నదైనా ముచ్చటగా ఉంది.ఇంటిముందు రకరకాల పూల చెట్లు.ఇంటివెనుక పళ్ళచెట్లు....ఇంకా చిన్న పెరుడు కూడా ఉంది.వారి ఇంటి వెనుక గోడ దాటితే కిందంతా పెద్ద లోయ.ఆ ఇల్లు చాలా నచ్చింది అనన్యకి.
"మీరు లైబ్రరి ఉంది అన్నారు..మీ ఇంట్లో ఎక్కడా?" అని అడిగింది అనన్య..సహజంగా తనకి పుస్తకాల మీద ఉన్న ఆసక్తితో..
"నా రూం పైన ఉంటుందండి.అక్కడుంది నా చిన్ని పుస్తక ప్రపంచం.రండి చూపిస్తా!..మీరూ వస్తార?" అని మిగితావారిని కూడా అడిగాడు.బాబోయ్...ఆ పుస్తకాల గోల మావల్ల కాదు..మీరు కానివ్వండి అని వాళ్ళు కిందే ఉండిపోయారు...

అర్జున్ అనన్యని పైకి తీసుకెళ్ళాడు.అక్కడ కూడా చాలా మొక్కలు కుండీలలో ఉన్నాయి.ఒక చిన్న ఉయ్యాల అర్జున్ రూం పక్కనే ఉంది.అర్జున్ రూం తలుపు తీసి....లైట్ వేసి అనన్యని లోపలి ఆహ్వానించాడు.రూం లోకి అడుగుపెట్టగానే మంచి గంధపు వాసన...'వావ్' అనుకుంది అనన్య.రూం అంతా ఒకసారి పరిశీలనగా చూసింది.కొంచెం పెద్ద రూం.కానీ చాలా పద్దతిగా...నీట్ గా  ఉంది.గదికి నలువైపులా కిటికీలు...వాటికి అందమైన కర్టేన్స్......గోడలకి వెదురుతో చేసిన వాల్ హాన్గింగ్స్.....ఒక మూలకి చిన్ని మంచం....దాని పక్కనే కేన్ టేబుల్-చైర్...దానిమీద చిన్న లైటు....ఒక బుల్లి కొండపల్లి బొమ్మా...సర్దిపెట్టి ఉంచిన పుస్తకాలు....పక్కనే పెద్ద షెల్ఫ్...దాని నిండా ఎన్ని పుస్తకాలో!నెమ్మదిగా అనన్య కాళ్ళు అటు వైపు లాగాయి.ఒక్కో పుస్తకం తీసి ....ఎంతో ఆసక్తితో చూస్తున్న ఆమె వంకే చూస్తున్నాడు అర్జున్.'ఇదంతా నిజమేగా? తన అందాల రాశి...తన రూం లో....ఇదంతా కలై కరిగిపోదు కదా!' అని ఆలోచిస్తున్నాడు.'ఎంతందంగా ఉంది ఈ చీరలో! పొద్దున రైల్వే స్టేషన్లో అల్లరి చేసిన అమ్మాయేనా? తెలుగుదనానికి నిలువెత్తు రూపంలా...బాపు బొమ్మలా....పూల కొమ్మలా....నా చెలి సౌందర్యం ఏమని చెప్పను? అప్సరసలు...దేవతలు...అంటే ఇలానే ఉంటారు కాబోలు....' అనుకుంటూ ఆమె సౌందర్యారాధనలో మునిగితేలుతున్నాడు. ఇంతలో అనన్య అర్జున్ వంక చూసింది.చేతిలో ఉన్న పుస్తకం రాక్లో పెట్టి అతని వంక చూసి చిరునవ్వు నవ్వింది.
"ఏంటి అలా చూస్తున్నారు? "
"మీరూ ఈ చీరలో చాలా అందంగా ఉన్నారు అనన్య గారు....నేను అస్సలు ఎక్స్పెక్ట్ చేయలేదు మీరు శారీ కట్టుకుంటారని...రియల్లీ  యు లుక్ ఏమేజింగ్..."
"హ్మ్! మీ ఇంటికి భోజనాలకి వస్తున్నాం కదా...కొంచెం సాంప్రదాయబద్ధం గా ఉంటుందని కట్టుకున్నా..అంతే!"
"ఓకే.ఎలా ఉందండి నా లైబ్రరి?!"
"గ్రేట్.చాలా కలెక్షన్ ఉంది.నేను చదవని ఎన్నో పుస్తకాలు ఉన్నాయి.మీ అభిరుచి కూడా బాగుంది.మీ రూం కూడా...చాలా పద్దతిగా ఉందే! మేము వస్తున్నామని...ఇలా సర్దారా? లేక ఎప్పుడు ఇలాగే ఉంటుందా?" అని చిలిపిగా అడిగింది అనన్య.
"హ్హహ్హ!లేదండి.నా రూం నేనే సర్దుకుంటా.నాకు నీట్ గా లేకపోతె చిరాకు.సో! నా రూం ఎప్పుడు ఇలాగే ఉంటుంది"
"గుడ్!  బైట కూడా ఒకసారి చూద్దామా?" అని రూం బయటకి నడిచింది అనన్య.ఆమె వెంటే వెళ్ళాడు అర్జున్.
అక్కడ నించి లోయ అంతా కనపడుతోంది.చల్లటి కొండగాలి ముఖానికి తాకుతోంది.పుచ్చ పువ్వులా విచ్చుకున్న వెన్నెల..... నల్లటి అగాధంలా ఉన్న ఆ లోయలో కాంతిని నింపడానికి ప్రయత్నిస్తోంది.అక్కడక్కడ మిణుకు మిణుకు అని ఏవో గాల్లో ఎగురుతూ ..మెరుస్తున్నాయి...
"అవేంటి? అలా దూరంగా ఎగురుతూ....మెరుస్తున్నాయి....?" అని అడిగింది అర్జున్ ని.
"అవి మిణుగురు పురుగులండి.అడవి కదా..ఇవన్నీ ఉంటాయి.రాత్రిపూట....ఇలా చల్లగా గాలి వీస్తుంటే...ఈ ఉయ్యాలబల్ల మీద కూర్చొని....అలా లోయలోకి చూస్తూ ఉంటే....ఎంత బాగుంటుందో!"
"చాలా బాగుందండి...ఐతే మనం ఇప్పుడు కూడా ఉయ్యాల బల్ల మీద కూర్చుందాం రండి" అని అర్జున్ తోపాటు వెళ్లి ఉయ్యాలబల్ల మీద కూర్చుంది.కొబ్బరి చెట్ల సందుల్లోనించి చంద్రుడు తొంగి చూస్తున్నాడు.అనన్య దగ్గరనించి ఒక గమ్మత్తైన పరిమళం ఆ పిల్లగాలితో కలిసి అర్జున్ చుట్టు తిరుగుతోంది.చిగురాకుల రెపరెపలు....కీచు రాళ్ళ శబ్దం మినహా.....వాతావరణం ఎంతో ప్రశాంతంగా ఉంది.అర్జున్ కి ఆ క్షణం ఎంత అపురూపంగా అనిపించిందో....తనకి ఇష్టమైన చోట....తనకి చాలా ఇష్టమైన అమ్మాయితో గడుపుతున్న ఆ కాలం ముదుకు వెళ్ళకూడదు అని ఎన్ని సార్లు అనుకున్నాడో!ఆ పున్నమి రాత్రి తన చెంత వెన్నెల శిల్పం లా ఉన్న వున్న అనన్యని చూస్తూ ఉండిపోయాడు....

"ఈ క్షణం ఇలాగే ఆగిపోతే బాగుండు కదా!ఎప్పటికీ ఇక్కడే ఉండిపోతే ఎంత బాగుండు!" అనన్య నోటివెంట తన మనసులో మాటలు విని...అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు....
"మరి ఎప్పటికీ నాతోనే ఉండిపోతావా అనూ?" ఇక ఆగలేక అడిగేసాడు అర్జున్.
"ఏంటి?ఏమన్నారు?"
"అదే! ఇక్కడే కాసేపు కూర్చుందామా అన్నాను.అంతే" అని తడబడ్డాడు.అనన్య కి అర్ధమయింది.ఆమెకి అర్ధమయింది అని అర్జున్ కి అర్ధమయింది.వారి మధ్య కాసేపు మౌనం రాజ్యమేలింది.ఇద్దరి మనస్సుల్లో పుట్టి ఇంకా 24 గంటలు కూడా కానీ ప్రేమ...ఎన్ని మాయలు చేస్తోంది? ఒక క్షణం మౌనం..ఒక క్షణం గానం...ఒక క్షణం విరహం..ఒక క్షణం మోహం....మనసు ఎంత చిత్రమైనది? ఎందుకు..ఎప్పుడు..ఎవర్ని కోరుకుంటుందో...దానికే తెలీదు...కానీ ప్రేమ అనే నిప్పుని రగిల్చి....అంతకంతకీ ఆజ్యం పోస్తూనే ఉంటుంది...

అంతలోకే పైకి అనూ ఫ్రెండ్స్ వచ్చారు.
"హేయ్! పైన చాలా బాగుంది కదా! ఇక్కడే భోజనాలు చేద్దామా?" అన్నారు అర్జున్ తో.అతను సరే అనడంతో...అందరూ కిందకి వచ్చి ఆ భోజన సామగ్రి అంతా పైకి తీసుకెళ్ళారు....పైన వెన్నెల్లో...అందరూ కూర్చుని భోజనాలు చేసారు.....మూడురోజులనించి బైట భోజనం తిని తిని వెగటు పుట్టి...ఇపుడు ఇంటి భోజనం దొరికేసరికి....ఒక్కొక్కళ్ళు....ఆకలిగొన్నపులుల్లా...అన్నం మీద దాడి చేసారు.భోజనాల సమయంలో అర్జున్,అనన్య ఒకరితో ఒకరు డైరెక్ట్ గా మాట్లాడుకోలేదు.భోజనాలు అయ్యాక...అంతా అంత్యాక్షరి ఆడుకున్నారు.అప్పుడు కూడా వారిద్దరి మధ్యా మౌనమే! అందరితో బానే ఉన్నా..ఇద్దరూ ఎదురుపడితే మౌనమే సమాధానం అయింది.అర్జున్ చెల్లి అనన్యతో బాగా కలిసిపోయింది.ఆమె,అనన్యా ఇద్దరు తెగ ముచ్చట్లాడుకున్నారు.కాసేపయ్యాక అందరూ కిందకి వెళ్ళారు.అనన్య....అర్జున్ ఇంట్లో ఉన్న సిస్టంలో తాము దిగిన ఫొటోలన్ని కాపీ చేసింది...అది చూసి...'పోనిలే..తన జ్ఞాపకాలైనా ఉన్నాయి' అనుకున్నాడు.ఇక కాసేపటికి అందరూ రిసార్ట్ కి బయలుదేరారు.అందరినీ అక్కడ దింపాడు అర్జున్.వాళ్ళు రేపు అరకు అంతా చూపించే భాద్యత అర్జున్ కి అప్పగించారు.ఆనందంగా స్వీకరించాడు అతను.అందరికీ గుడ్నైట్ చెప్పి ఇంటికి వచ్చాడు.అప్పుడు కూడ అనన్య ముభావంగానే ఉంది.అర్జున్ తన రూం లోకి రాగానే అక్కడ బుక్ షెల్ఫ్ దగ్గర అనన్య పుస్తకాలు తిరగేస్తున్నట్టే అనిపించింది...ఆ రాత్రంతా అతనికి నిద్ర పట్టలేదు.అనన్య ఆలోచనలే.'తనకి నేనంటే ఇష్టమా లేదా? ఒక వేళ ఇష్టంలేకపోతె...నేను నా ప్రేమ విషయం డైరెక్ట్ గా చెప్పేస్తే,...తను కాదంటే? నేను అసలు అది తట్టుకోగలనా?? అనన్య ఉద్దేశమేంటి??' ఇలా ఎన్నో ఆలోచనలు ముప్పిరిగొన్నాయి.అలా అనన్య గురించి...తన ప్రేమ గురించి...ఆలోచిస్తూ ఎప్పుడో తెల్లవారు ఝామున కొద్దిగా నిద్రపోయాడు.

పొద్దున్నే లేచి తయారయి రిసార్ట్కి వెళ్లి అక్కడ నించి అందరినీ తీసుకుని అరకు చూపించడం మొదలుపెట్టాడు అర్జున్.అనన్య కొంచెం డల్ గా ఉంది.అతనికి విషయం తెలుసు కాబట్టి...ఆమెని ఎక్కువ కదిలించలేదు.అనన్య ని ఇబ్బంది పెట్టడం ఇష్టంలేక ఆమెకి దూరంగా ఉంటున్నాడు.ఇదంతా చూస్తున్న అనన్య మిత్రబృందానికి ఏమి అర్ధం కాలేదు.'ఏమోలే!ఇద్దరిమధ్యా గోడవైందేమో...మనం కలిపించుకోకుండా ఉండడం బెస్ట్' అనుకున్నారు.చాపరాయి ఫాల్స్,ట్రైబల్ మ్యుసియం,పద్మాపురం గార్డెన్స్...అన్నీ చూపించాడు.సాయంత్రానికి ఇక వారు వైజాగ్ కి పయనమయ్యారు.వెళ్లేముందు ఒకసారి అందరూ అర్జున్ ఇంటికి  వచ్చారు.అర్జున్ కుటుంబానికి కృతఙ్ఞతలు తెలియజేసి....ఇక బయలుదేరారు.అర్జున్ కూడా వారితో పాటు బయలుదేరాడు.అతనికి మరుసటిరోజున పరిక్ష ఉంది.అందరూ కలిసి బస్సులో వైజాగ్ పయనమయ్యారు.బస్ లో కూడా....అనన్య అర్జున్ తో ఏదో నామమాత్రంగా మాట్లాడింది.అర్జున్కి మనసులో ముళ్ళు గుచ్చుకున్నట్టైందీ...'తనకి నేను నచ్చలేదేమోలె అనుకున్నాడు!'.ఇక అనన్యని ఇబ్బంది పెట్టకూడదనుకున్నాడు.

మర్నాడు సాయంత్రం అనన్య వాళ్ళు వెళ్ళేది..విజయవాడకి.తాము ఇంకా చూడని సింహాచలం,భీమ్లి బీచ్,రిషికొండ బీచ్ చూసుకుని సాయంత్రం బయలుదేరదామని వాళ్ళ ప్లాన్.అందరూ వైజాగ్ చేరారు.అర్జున్ బస్ స్టాండ్లో వాళ్లకి వీడ్కోలు పలికి..సాయంత్రం కుదిరితే సెండ్ ఆఫ్ ఇవ్వడానికి వస్తానని చెప్పి...అనన్య వంక ఒకసారి చూసి....చిన్నగా నవ్వి....హాస్టల్ కి బయలుదేరాడు....ఆ రోజు అర్జున్ చాలా బాధపడ్డాడు.'అనవసరంగా ఒక మంచి అమ్మాయిని బాధ పెట్టాను.పాపం తను ట్రిప్ సరిగా ఎంజాయ్ చేయలేకపోయిందేమో నావల్ల!....కానీ అనన్య లేని నా లైఫ్...ఊహించుకోలేకపోతున్నా! ఒక్కరోజులో కట్టుకున్న ఆశల మేడలన్ని కూలిపోతున్నాయ్ !' అనుకున్నాడు.మధ్యాహ్నం పరీక్ష.ఏదో చదివి...ఏదో రాసి సాయంత్రం బైట పడ్డాడు.వెళ్లేముందు అనన్యకి ఏదన్నా గిఫ్ట్ ఇవ్వాలనిపించింది.కనీసం ఒక స్నేహితుడిగా గుర్తుంచుకున్నా చాలు అనుకున్నాడు.వెంటనే తన ఫ్రెండ్ షాప్ కి వెళ్ళాడు.

రాత్రి....తొమ్మిది గంటలు....అనన్య వాళ్ళ బస్ బయలుదేరడానికి సిద్ధంగా ఉంది.అనన్య ఫ్రెండ్స్ అర్జున్ కోసం వెయిట్ చేస్తున్నారు.ఇంతలో పరుగులాంటి నడకతో అర్జున్ వచ్చాడు.అందరూ అతనికి థాంక్స్ చెప్పి వీడ్కోలు పలికారు.వాళ్ళందరికీ పేరు పేరునా వీడ్కోలు చెప్పాడు అర్జున్.ఇక అనన్య వంతు వచ్చేసరికి అతనికి మాటలు రాలేదు.చేతిలో ఉన్న గిఫ్ట్ బాక్స్ ఆమెకి అందించాడు.ఎన్నో మాటలు గొంతు దాక వచ్చి ఆగిపోతున్నాయ్.ఆమె కళ్ళల్లో తన ప్రేమని వెదికే ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు అర్జున్.అతనికి తన భావాలు కనపడకుండా దాచుకుంటోంది అనన్య.తను కోరుకున్న ప్రేమ ఆమెలో కనిపించక...తన తొలివలపు చిరునామా తెలియక...అలసిన అర్జున్ మనసు ఆమెకి వీడ్కోలు పలికింది.ఆమె అర్జున్ ఇచ్చిన గిఫ్ట్  తీసుకుని అతనికి బై చెప్పి బస్ ఎక్కింది.లోపలి వెళ్లేముందు ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి చూసి నవ్వింది.అర్జున్ కళ్ళలో నీళ్ళు....'నువ్వు లేకుండా ఉండలేను అనన్యా!' అని చెప్పాలనిపించింది.కానీ నోరు పెగల్లేదు.అక్కడ అనన్య కళ్ళలో కూడా నీళ్ళు...అర్జున్ ని వదిలి వెళ్ళలేకపోతోంది...కానీ బయటపడడానికి మొహమాటం అడ్డొస్తోంది.'చెప్పాలా..వద్దా? ఇది సమయమా...? కాదా? ఇది ప్రేమేనా? మోహమా?' ఎన్నో ప్రశ్నలు ఆమె మనసులో!!ఇక అక్కడ అర్జున్ ని చూస్తూ ఉండలేక లోపలికెళ్ళిపోయింది అనన్య.అర్జున్ కూడా అనన్య వెళ్ళిపోవడం చూడలేక వెనుదిరిగి వచ్చేసాడు.బస్ బయలుదేరింది....

అర్జున్ అనన్య బాధ తట్టుకోలేక హాస్టల్ రూంకి వెళ్లి పడుకున్నాడు.అతనికి అనన్య రూపమే కళ్ళముందు కదలాడుతోంది.'తనని ఇబ్బంది పెట్టకూడదని కనీసం సెల్ నంబర్ కూడ అడగలేదు....ఇక నా అనన్యని జీవితంలో కలవలేను...ఎలా ఇంత బాధ తట్టుకోవడం?? అసలు తనకి కనీసం నామీద ఇష్టం అయినా ఉందా?ఇక అనన్య నాకు శాశ్వతంగా దూరం అయిపోయినట్టేనా?' అని శూన్యంలోకి చూస్తూ ఉండిపోయాడు.అక్కడ బస్లో అనన్య అర్జున్ ఇచ్చిన గిఫ్ట్ బాక్స్ ఓపెన్ చేసింది.ఒక సిరామిక్ మగ్...దానిమీద తామందరం బొర్రాగుహల దగ్గర దిగిన ఫోటో ప్రింట్ చేసి ఉంది.కింద 'విత్ లవ్...అర్జున్' అని వ్రాసి ఉంది.ఆ మగ్లో చాక్లెట్లు...ఒక చిన్న టెడ్డిబేర్ బొమ్మా...దాని మీద..'ఐ మిస్ యు' అని వ్రాసి ఉన్న అక్షరాలూ...అనన్యకి కన్నీళ్ళు ఆగలేదు.ఆ 'మిస్ యు' అనే పదాలు ఆమెలో జరిగే సంఘర్షణకి అర్ధం ఇచ్చాయి.'నేను ఇప్పుడు అర్జున్ ని మిస్ ఐతే...ఇక ఎప్పటికీ తన ప్రేమని మిస్ అయినట్టే.ఇప్పటిదాకా ప్రేమని ఆకర్షణేమో అనుకున్నా! కానీ...ఈ కన్నీళ్ళు...ఈ బాధా..ఇదంతా ప్రేమే కదా! తనని వదలలేని స్థితి...ఇదంతా ప్రేమే కదా! తన కళ్ళలో కనిపించే నా రూపం నిజమని నా మనసు నమ్ముతోంది.ఇది ప్రేమ అని చెబుతోంది.ఇంతకంటే ఇంకేం కావాలి?' అనుకుంది అనన్య.

అనన్య ఊహల్లో కొట్టుకుపోయిన అర్జున్...ఎప్పటికో బయటపడ్డాడు.ఎప్పటికీ మరిచిపోలేని అనన్య తన జీవితంలో వచ్చిన వాసంత సమీరం అనుకున్నాడు.కాసేపయ్యాక తన ఫోన్ చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.ఒక పది మిస్డ్ కాల్స్.ఏదో కొత్త నంబర్...'ఎవరబ్బా ఇన్ని సార్లు కాల్ చేసారు?' అని ఆ నంబర్ కి కాల్ బాక్ చేసాడు.
"హలో! ఎవరు?"
"హలో!"
"హలో!...ఎవరు...అనూ!"
"యస్ అర్జున్! నేనే!...."
"అనన్య! ఐ కాంట్ బిలీవ్ దిస్.మీకు నా నంబర్!!??"
"నిన్న మీ చెల్లిని అడిగి తీసుకున్నా!నీకు కనీసం నా సెల్ నంబర్ అడగాలని కూడా అనిపించలేదు కదా!ఏం చేయాలి నిన్ను?"
"అది కాదు అనన్య!నువ్వు నావల్ల ఇబ్బంది పడుతున్నావేమో అని...నీకు నేనంటే ఇష్టం లేదేమోనని..."
"హ్మ్! ఇప్పుడు చెప్పు....నాకు నువ్వంటే ఇష్టంలేదా!?"
"అదంతా నాకు తెలీదు అనూ!కానీ ఒక్కటి మాత్రం నీకు చెప్పాలనుకుంటున్నా!........'ఐ లవ్ యు అనన్యా!"
" "
"హమ్మయ్య! జీవితంలో ఈ మాట నీతో చెప్పలేనేమో అనుకున్నా! ఇప్పుడు చెప్పేసా! ఎంత హ్యాపీ గా ఉందో!నువ్వు లేకుండా...నేను అస్సలు ఉండలేకపోతున్నా అనూ!...ఐ లవ్ యు...ట్రూలీ...మ్యాడ్లీ..డీప్లీ..మరి నీక్కూడా నేనంటే ఇష్టమేగా?" ఏం సమాధానం వస్తుందా అని ఆత్రంగా ఎదురు చూస్తున్నాడు అర్జున్.
"యస్!"
"చాలు అనన్యా!...ఇది చాలు....ఇంతకీ నేను ఇచ్చిన గిఫ్ట్ నచ్చిందా?"
"చాలా.....నువ్వెంత నచ్చావో...అంత!"

సమాప్తం 

P.S: ముందుగా...ఇన్ని భాగాలు చేసి ఈ కథను వ్రాసి మిమ్మల్ని ఇబ్బంది పెట్టినందుకు సారీ...అసలు మొదట...రెండు భాగాలుగా మాత్రమె వ్రాదామనుకున్నా! కానీ అర్జున్-అనన్య మధ్య ప్రేమ..కేవలం ఆకర్షణ కాకూడదు అనే..వారిమధ్య ప్రేమని చిగురించే అంశాలు జోడించా.అందువల్ల కథ నిడివి ఎక్కువైంది.,ఈ మూడు భాగాలు మీ చేత చదివించినందుకు...నన్ను తిట్టుకోకండే మరి! కథ అంతా నచ్చితే...కామెంటేయండి....లేకున్నా...అక్షింతలు వేస్తూ కామెంటేయండి......

తొలిసారి నిన్ను చూసింది మొదలు...-2

అతనికి మెరుపు లాంటి ఆలోచన వచ్చింది....పెదవులపై చిరునవ్వు మెరిసింది.వెంటనే డోర్ దగ్గర నిల్చొని బైటికి చూసాడు.అనన్యా వాళ్ళు వెళ్ళిపోతున్నారు మెట్లు దిగి.ట్రైన్ ఇంకా మెల్లగానే కదులుతోంది...ప్లాట్ ఫారం చివరలో ఉంది.వెంటనే ట్రైన్ దిగేసాడు అర్జున్.

"అనన్య గారు!!" అని గట్టిగా పిలిచాడు.వెంటనే అనన్య వెనక్కి తిరిగింది.ఎదురుగా అర్జున్.వెంటనే ఆమె కళ్ళలో మెరుపు.అది అర్జున్ దృష్టి దాటి పోలేదు.వడివడిగా ఆమె దగ్గరకి నడిచాడు అర్జున్.

"ఓహ్! ఏంటండి!! మీరు వెళ్ళాల్సింది అరకు కదా! ఏమన్నా మర్చిపోయార?"

"అవునండి...మర్చిపోయారు.నేను కాదు...మీరు.మీ ముద్దుల కెమెరా నా దగ్గరే ఉండిపోయింది.ఇది మీకు ప్రాణం కదా! అందుకే తిరిగిద్దామని చూస్తే మీరు వెళ్లిపోతున్నారు.సరే..అని నేనే ట్రైన్ దిగేసా!"

"అయ్యో! ఐం రియల్లీ సారి అండీ..మీకు చాలా ట్రబుల్ ఇచ్చా! అసలు అలా ఎలా మర్చిపోయాను? థాంక్యు వెరీ మచ్" అంది అనన్య మనస్పూర్తి గా..ఇంకా అర్జున్ ని మళ్లీ చూసిన ఆనందం కూడా ఆమె మోహంలో కొట్టొచ్చినట్టు కనపడుతోంది.

"ఇట్స్ ఒకే! నెక్స్ట్ ట్రైన్ మళ్లీ సాయంత్రానికి కాని రాదు..అప్పటిదాకా ఎలాగో అలా గడిపేస్తాలెండి.మీకు లేట్ అవుతోంది.వెళ్ళండి మరి ఇక గుహలకి"

"అయ్యో! సాయంత్రం వరకా? పోనీ మాతో రండి.మేము ఎటూ సాయంత్రం అరకు వెళతాం.అప్పుడు అందరం కలిసి వెళ్ళొచ్చు.మీకు ఏమి అభ్యంతరం లేకపోతేనే"

"అయ్యో...నాకేం అభ్యంతరం అండీ...ఇక్కడ ఈ స్టేషన్లో కూర్చునే కంటే మీ అందరితో సరదాగా గుహలకి వెళ్ళడమే బెస్ట్.సరే పదండి ఐతే!" అన్నాడు హుషారుగా అర్జున్.తన ప్లాన్ పనిచేసినందుకు చాలా ఆనందంగా ఉంది అర్జున్ కి.బొర్రాగుహలనించి బస్ లోనో,జీప్లోనో అరకు వెళ్లిపోవచ్చు.కాని వారితో పాటు గడపాలనే అలా చెప్పాడు.అలా అన్నా కొద్దిసేపు అనన్యతో గడపొచ్చు అని అతని ఆలోచన.

అందరూ కలిసి మెల్లగా నడుచుకుంటూ గుహలవైపు దారి తీసారు.మొత్తం ఆ బృందంలో పదిమంది అనన్యతో కలిపి.ఆరుగు అమ్మాయిలు...నాలుగు అబ్బాయిలు.అర్జున్ వాళ్ళతో తొందరగానే కలిసిపోయాడు.అందరూ గుహల వద్దకు చేరి...టికెట్లు తీసుకున్నారు.అర్జున్ చాలా సార్లు అక్కడికి ఫ్రెండ్స్ తో వచ్చాడు.ఆ ప్రాంతం గురించి బాగా తెలుసు.అక్కడ కొంచెం జాగ్రత్తగా,మెలకువ గా ఉండాలని వారిని హెచ్చరించాడు.ఒకసారి గుహల లోపలి వెళ్ళాక అక్కడ దారి చాలా గజిబిజిగా ఉంటుంది.

అందరూ ఒకేదారిలో వెళ్ళాలి.కొని చోట్ల వొంగొని,కొన్ని చోట్ల రెండు రాళ్ళ మధ్య దూరి...ఇలా సాగుతుంది.అందుకని ముందు ఇద్దరు అబ్బాయిలు...మధ్యలో ముగ్గురు అమ్మాయిలు...తరువాత ఒక అబ్బాయి...మళ్లీ ముగ్గురు అమ్మాయిలు...చివరలో ఇద్దరు అబ్బాయిలు ఉండేట్లు చూసుకున్నారు.మధ్యలో అర్జున్,అతని వెనుక వరుసలో అనన్య ఉన్నారు.ఇక మెల్లగా గుహల్లోకి అడుగు పెట్టారు.అర్జున్ చెప్పినట్లే ఉంది అ దారి.చాలా జాగ్రత్తగా అడుగులో అడుగేసుకుంటూ...అక్కడ విచిత్రమైన ఆకారాల్లో ఉన్న శిలాజాలాలను చూస్తూ....వెళ్లారు.అక్కడక్కడ నేల జారుతోంది.కొన్ని చోట్ల లైటు లేదు.కొంతమంది స్టూడెంట్స్ మధ్య మధ్యలో పెద్దగా అరుస్తున్నారు.దారి పొడుగునా అర్జున్ చేయి వదలలేదు అనన్య.తను అలా పట్టుకుంటే..ఈ గుహ ఏంటి..ఎవరెస్ట్ అయినా అవలీలగా ఎక్కేయోచ్చు అనుకున్నాడు అర్జున్.

సుమారు కిలోమీటరు లోపలికి  నడిచి గుహల చివరి భాగానికి చేరుకున్నారు.అక్కడనించి మెట్లు ఎక్కితే చిన్న గుడి వస్తుంది.అక్కడ శివలింగం చాలా శక్తివంతమని..కోరుకున్నవన్నీ జరుగుతాయని ప్రతీతి.అర్జున్ వాళ్ళు ఆ మెట్లదగ్గరకి చేరుకున్నారు.ఒకసారి పైకి చూసిన అనన్యకి కళ్ళు తిరిగాయి.
"ఏంటి అర్జున్! అంత ఎత్తులో ఉంది..ఈ మెట్లు ఎంత స్టీప్ గా ఉన్నాయో! ఒకవేళ ఎక్కేటప్పుడు కాలు జారి పడితే?"
"ఏముంది! మీతో పాటు...మీ వెనుక ఉన్న అందరినీ కింద పడేస్తారన్నమాట...." అన్నాడు అర్జున్.
"వామ్మో!నేను రాను బాబోయ్! చూస్తేనే కళ్ళు తిరుగుతున్నాయ్! ఇక పైనించి చూస్తే అంతే సంగతులు! మీరు వెళ్ళండి....నేను ఇక్కడే ఉంటా"
"హేయ్..ఇది మరీ బాగుంది...ఏం వీళ్ళందరూ మనుషులు కాదా? మెట్లు ఎక్కి గుడికి వెళ్ళట్లేద? మరీ అంత భయమైతే ఎలా అండీ? సరే నా చేయి గట్టిగా పట్టుకోండి...ఒకవేళ మీరు స్లిప్ అయినా నేను...మీరు కింద పడకుండా పట్టుకుంటా..ఒకే నా?"
"హ్మ్!తప్పదంటారా? సరే...కానీ కొంచెం గట్టిగా పట్టుకోండి"
"సరేనండి!మీరు భయంతో...చుట్టు ఉన్న రాళ్ళ అందాలు చూడట్లేదు.ఇవన్నీ ఒక రకమైన ఖనిజాల వల్ల ఏర్పడతాయ్! అదిగో అక్కడ గుహకి ఒక చిన్న కంత ఉంది చూసారా? ఆకాశం కనపడుతోంది!! అక్కడనించే ఒక ఆవు ఈ గుహలో పడిపోయిందట.ఆ ఆవును వెతుకుతూ వచ్చిన కాపరి ఈ గుహలని కనిపెట్టాడు.కానీ ఇంత ఎత్తులోనించి పడినా..ఆవు క్షేమంగా బయటకి వచ్చిందట.అదంతా ఆ పైన ఉన్న శివుని మహిమ అని ఆయన్ని కనుగొని...పూజించడం మొదలుపెట్టారు.ఈ గుహల కింద నించి అంతర్వాహినిగా....'గోస్తనీ నది' ప్రవహిస్తోంది.మీరు దాని పరవళ్ళ గలగలలు వినొచ్చు....కానీ అది కనపడదు.గుహల బైట లోయలోకి చూస్తే..తెల్లని నురగలో ప్రవహించే గోస్తనీ నది ప్రత్యక్షమౌతుంది.ఆ నది జన్మస్థానం ఈ గుహలే"
ఇలా అనన్య భయం పోగొట్టడానికి ఆ గుహల వైశిష్ట్యం గురించి....అక్కడి శిలాజలాల గురించి...ఇలా ఎన్నో చెబుతూనే ఉన్నాడు అర్జున్.మెల్లగా తనకీ తెలియకుండానే అన్నీ మెట్లు ఎక్కేసి గుడి దగ్గరకి చేరుకుంది అనన్య.అక్కడనించి యధాలాపంగా కిందకి చూసింది.ఆమెకి ఒక్కనిమిషం గుండె ఆగింది.కాళ్ళు వణికాయి.ఆమె ఇంచుమించు గుహల పైకప్పు దగ్గర ఉంది.
"వామ్మో! ఇంత ఎత్తులో ఉన్నానా?"
"అనన్యగారు! తరువాత తీరిగ్గా ఆశ్చర్యపోదురుగాని....రండి...దర్శనం చేసుకుందాం" అని అక్కడ ఉన్న చిన్న,ఇరుకైన గుహలాంటి గుడిలోకి తీసుకెళ్ళాడు అర్జున్.అక్కడ విచిత్ర ఆకారంలో ఉన్న శివలింగాన్ని దర్శించి....తీర్ధం స్వీకరించి...తిరుగు ప్రయాణం మొదలుపెట్టారు...అర్జున్ ఆ స్వామిని...ఒక్కటే కోరుకున్నాడు.....'అనన్య నా చేయి ఎప్పటికీ విడిచిపెట్టకుండా చూడు స్వామీ' అని.అనన్య ఏం కోరుకుందో అని అడగాలనుకున్నాడు.కానీ అంతలోనే ఆ ఆలోచన విరమించుకున్నాడు.అనన్య కి ఆ శివుని గుహ,శివలింగం అంతా విచిత్రంగా భలే ఉంది.ఆమె మెట్లు దిగేటప్పుడు ఏమి భయపడలేదు.అర్జున్ కి ఏవేవో కబుర్లు చెబుతూ అలవోకగా దిగేసింది.'హమ్మయ్య!అనన్య భయపడలేదు' అనుకుని ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు అర్జున్.కాసేపయ్యాక అందరూ లోపలికి  వెళ్లినప్పటిలాగే  జాగ్రత్తగా గుహల బైటికి వచ్చారు.

ఇక అక్కడినించి వారిని అనంతగిరి వాటర్ ఫాల్స్ దగ్గరకి తీసుకెళ్ళాడు అర్జున్.అడవిలో ట్రెక్కింగ్ చేస్తూ...కొండలు గుట్టలు ఎక్కుతూ....ఎలాగో అలా ఆ జలపాతాల దగ్గరకి వెళ్ళారు.అనన్య ఆ జలపాతాల దగ్గర చాలా ఎంజాయ్ చేసింది.ఆమె ఆనందాన్ని చూస్తూ....కళ్ళతోనే తన ప్రేమని వ్యక్తపరుస్తూ...అర్జున్ ఆమె వెంటే తిరిగాడు.ఇవన్నీ తను అంతకుముందు చాలా సార్లు వచ్చిన ప్రదేశాలే! కానీ అనన్యతో కలిసి రావడం....తన ప్రియసఖి చెంత ఆ ప్రకృతి సౌందర్యాని ఆస్వాదించడం...ఒక కొత్త అనుభూతికి లోనయ్యాడు అర్జున్.విచ్చుకుంటున్న పూవుని చూసినా....పరుగులు తీసే సెలయేరుని చూసినా....వాటితో సమానంగా...అందంగా కనిపించే అనన్య ప్రకృతికి నిర్వచనంలా ఉంది.'ఏమిటో ఈ అమ్మాయి...ఇలా దగ్గరైపోయింది....అసలు ఒక్కరోజులో ఇదంతా సాధ్యమా? ఇంత ప్రేమ....ఇంత ఆనందం....ఇదంతా నేనేనా?' అంటూ ఎన్నో సార్లు ఆశ్చర్యపోయాడు అర్జున్. తేనెలూరించే అనన్య మాటలు....ముత్యాలు రాలే అనన్య దరహాసం....జలపాతం లా త్రుళ్ళిపడే  ఆమె హుషారు...అర్జున్ మనసుని కట్టిపడేశాయి.ఆమె చుట్టు అల్లుకున్న ఆహ్లాదపు మాయలో అతను కొట్టుకుపోయాడు....అనన్యని చూడకుండా ఒక్క క్షణమైనా నిలువలేని స్థితికి వచ్చాడు.ఇదంతా గమనిస్తూనే ఉన్నా...ఎక్కడా బైట పడకుండా..జాగ్రత్త పడుతోంది అనన్య.ఆమెకి అర్జున్ అంటే ఇష్టం ఏర్పడింది.కానీ తొలిచూపులో ప్రేమ మీద నమ్మకం లేదు.అర్జున్ గురించి పూర్తిగా తెలియందే....అడుగు ముందుకు వేయకూడదు అని నిర్ణయించుకుంది.కానీ అతను చెంత నిలిస్తే...పరిసరాలన్నీ మరచిపోతోంది....'ఏంటో ఈ మాయ!' అనుకుంది అనన్య.ఇక వీరిద్దరి సంగతి అప్పటికే కనిపెట్టేశారు అనన్య మిత్రబృందం.అర్జున్ ప్రవర్తన,నడవడిక వారికి నచ్చింది.అందుకే వారేమి అనన్య ని వారించలేదు.జరుగుతున్న ప్రేమ తంతుని నెమ్మదిగా గమనిస్తున్నారు.

అక్కడినించి బయలుదేరి స్టేషన్ కి వచ్చారు.అప్పటికే లాస్ట్ ట్రైన్ వెళ్ళిపోయింది.చేసేది లేక ఇక జీప్ మాట్లాడుకుని అరకు దారిపట్టారు.....మధ్యలో ఒకచోట ఆగి వేడి వేడి టీ తాగి,ఎర్రగా కాల్చి ఉప్పు,కారం,నిమ్మకాయ పట్టించిన మొక్కజొన్న పొత్తులు తిని ఆత్మారాముడ్ని శాంతింపజేసుకున్నారు.క్రమక్రమంగా అడవిలో చీకట్లు ప్రవేశిస్తున్నాయి.సూర్యుడు కొండల వెనుక దాక్కుంటున్నాడు.ఇక మెలికలు తిరిగే ఘాట్ రోడ్లో ప్రయాణం సాగించారు.అందరూ అలసిపోయి ఎక్కడికక్కడ పడుకుండిపోయారు.అనన్య కూడా వెనక్కి వాలి నిద్రపోతోంది.అర్జున్ మాత్రం రెప్పవేయకుండా ఆమెనే చూస్తూ ఉన్నాడు....'నిద్రపోతున్నప్పుడు కూడా ఎంత అందంగా ఉన్నావు బంగారం? ఇంత బుజ్జిగా ఎలా పుట్టావు రా? నాకోసమే పుట్టావు కదా! నాదగ్గరే ఉండిపోతావా? ఇలా ఎప్పటికీ నా దగ్గరే...' అని అప్రయత్నంగా ఆమె చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.'ఈ చేతి స్పర్శే కదా...నాలో ప్రేమని మేల్కొలిపింది!! ఈ చేయే కదా మన చెలిమికి వంతెన్ వేసింది' అని ఆమె చేతిని ముద్దడబోతు ఆగిపోయాడు.'ఉహు!లేదు...నా బంగారం అనుమతి లేకుండా...నేనీపని చేయలేను' అనుకుని ఆ చేతిని అలాగే పట్టుకున్నాడు.పొద్దున్నించి అలవాటైపోయిందో...లేక నచ్చేసిందో...అనన్య అర్జున్ని గట్టిగా పట్టుకుని పడుకుంది.అర్జున్ కి అనన్య ఇంకా నచ్చింది.అలాగే ఆమెని ప్రేమిస్తూ ఉండిపోయాడు అరకు వచ్చే వరకు.

రాత్రి ఏడుగంటలకి అరకు చేరారు.అనన్య వాళ్ళు 'పున్నమి' రిసార్ట్ లో రూమ్స్ బుక్ చేసుకున్నారు.కాబట్టి ముందు వారిని అక్కడ దింపి తరువాత ఇంటికి చేరుదాం అనుకున్నాడు అర్జున్.అనన్య వాళ్ళు అక్కడ దిగేసాక మళ్లీ పొద్దుటి పరిస్థితే.అనన్యకి  అర్జున్ తనని వదిలి వెళ్ళడం ఇష్టం లేదు.అర్జున్కి అంతే.అనన్యని వదిలి వెళ్ళలేని పరిస్థితి.అప్పుడే అర్జున్ కి ఇంకో ఆలోచన వచ్చింది.కానీ అది ఎంతవరకు ఫలిస్తుందో తెలీదు.
"సరే మరి.రూమ్స్ అన్నీ ఓకే కదా!" అని వారిని అడిగాడు.
"యా!ఎవ్రిథింగ్ ఈజ్ ఫైన్.మీరు చాలా దూరం వెళ్ళాలా?"
"అబ్బే లేదండి! ఒక టెన్ మినిట్స్.మీరు డిన్నర్ ఎక్కడా చేస్తారు మరి?"
"ఇక్కడే ఏదో కానిచ్చేస్తాం లెండి."
"మీరేమి అనుకోనంటే...మా ఇంటికి రావొచ్చు కదా!అదే డిన్నర్ కి.మా అమ్మా చాలా బాగా వంట చేస్తారు.ఇక్కడ ఏదో ఫుడ్ ఉంటుంది కానీ మీకు అంతగా నచ్చదు.మీకు సూపర్ ఆంధ్రా భోజనం కావాలంటే మా ఇంటికి వచ్చేయండి చక్కగా...మీకేమి అసౌకర్యం ఉండదు.అదీ మీకు ఇష్టం అయితేనే...ఏమంటారు?"
"అంటే..ఇప్పటికిప్పుడు మీ అమ్మగారు...మా అందరికీ చేయడం అంటే...."
"అవన్నీ నాకోదిలేయండి...మా ఇంట్లో నేను మా అమ్మా తరువాత చీఫ్ చెఫ్ అన్నమాట.అదంతా నేను చూసుకుంట.మీరు నైన్ కి రెడీ అయి ఉండండి.నేను తీసుకెళ్త.ఒకే నా?"
అర్జున్...అనన్య అంగీకారం కోసం వేచి చూస్తున్నాడు.ఆమెకి అర్జున్ పాట్లు అర్ధమౌతున్నాయ్! కానీ అతనికి ఏమి చెప్పకుండా నవ్వుతూ నిల్చుంది.ఎవరు ఏమి మాట్లాడలేదు.మెల్లగా అనన్యే ఇక తలూపింది.అర్జున్ మనసులో...'హుర్రే!' అనుకున్నాడు.
"సరే మరి.మీరు షార్ప్ నైన్ కి రెడీ గా ఉండాలి.సియు..బై" అనేసి హుషారుగా ఈల వేసుకుంటూ బయలుదేరాడు అర్జున్.

అర్జున్ వెళ్ళాక అందరూ అనన్య ని ఆటపట్టించడం మొదలుపెట్టారు.
"హేయ్ అనూ!ఏంటి సంగతి? హా? అరకు లవ్ స్టోరి ఆ? కనీసం మాకు చెప్పను కూడా చెప్పలేదు"
"అబ్బా! అదేం లేదే..పదండి....అసలే టైం లేదు.ఇంకో రెండు గంటల్లో రెడీ అవ్వాలి"
"నువ్వివాళ ఏ విషయం తేల్చే వరకు మేము రెడీ అయ్యేది లేదు....చెప్పాల్సిందే..నీ లవ్ గురించి" అని పట్టుబట్టారు.
"హబ్బ! వదిలి పెట్టరు కదా!అతనంటే ప్రేమ అని చెప్పలేను కానీ కొంచెం ఇష్టం.పూర్తిగా తెలియకుండా నేను ప్రొసీడ్ అవ్వదలుచుకోలేదు.సో! ఇప్పటికీ లవ్వు లేదు...గివ్వు లేదు...చెప్పేసా కదా ఇక త్వరగా తెమలండి" అని చెప్పి ఫ్రెష్ అవడానికి వెళ్ళిపోయింది అనన్య.
ఇక అర్జున్ ఇంటికి వెళ్లి హడావిడి పెట్టేసాడు.పది మంది గెస్ట్స్ అంటే వాళ్ళ అమ్మకి కాళ్ళు,చేతులు ఆడలేదు.'కొంచెం ముందు చెప్పొచ్చు కదా' అన్నారు...'నేను ఉన్నా కదమ్మా!!' అని అర్జున్ చక చకా వాళ్ళమ్మకి పనులన్నీ చేసిపెట్టడం ప్రారంభించాడు. అనన్య ఇంతవరకు టేస్ట్ చేయని ఫుడ్ తినిపించాలని అతని తాపత్రయం.మరీ ఎక్కువ కాకుండా.సింపుల్ గా ఉండేట్లు చూసుకున్నాడు.సరిగ్గా తొమ్మిదింటికి వాళ్ళని ఇంటికి తీసుకురావడానికి బయలుదేరాడు.పక్కింటి అంకుల్ దగ్గర కార్ తీసుకుని ఝాం అంటూ పున్నమి రిసార్ట్స్ వైపు వెళ్ళాడు.అనన్య ని వదిలి రెండు గంటలు కూడా ఉండలేకపోయాడు..ఎప్పుడెప్పుడు తన దేవతని చూస్తాన అని ఆత్రుతతో రిసార్ట్స్ కి వచ్చాడు.కానీ అతనికి నిరాశే ఎదురయింది.అప్పటికి ఇంకా అనన్య రెడీ అవలేదుట.కనీసం కనపడలేదు కూడా.సరేలే అనుకుని ముందు రెడీ అయిన ఒక ఐదుగురిని తీసుకొచ్చాడు ఇంటికి.వారిని ఇంట్లో అందరికీ పరిచయం చేసి...వారికి కూల్ డ్రింక్స్ ఆఫర్ చేసి...మిగితా వారిని తీసుకురావడానికి మళ్లీ వెళ్ళాడు.లాంజ్ లో తన కోసం వెయిట్ చేస్తూ కనిపించారు మిగితావారు.అప్పుడు చూసాడు అనన్యని.అర్జున్ తన కళ్ళను తానె నమ్మలేకపోయాడు.ఒక్క క్షణం అతనికి కాలం ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది.....

- కొరవ...తదుపరి టపా లో...

తొలిసారి నిన్ను చూసింది మొదలు...-1

వైజాగ్ రైల్వే స్టేషన్....అరకు ట్రైన్ కోసం ఎదురు చూస్తున్నాడు అర్జున్.'వర్షం పడుతోంది....ట్రైన్ త్వరగా వస్తే బాగుండు' అనుకుంటూ ఉన్నాడు.ఇంతలో...."హేయ్!! భలే ఉంది...." అంటూ ప్లాట్ ఫారం మీద నిల్చుని చేతులు చాపి వర్షపు జల్లుతో ఆడుకుంటున్న అమ్మాయిని చూసాడు.చిన్న లేడి పిల్లల్లా గెంతులు వేస్తోంది.తన ఫ్రెండ్స్ అనుకుంటా..వారిని రమ్మంటోంది....వాళ్ళు రానంటే...వర్షపు నీటిని వారిపై విసురుతోంది....'హ్మ్! భలే అల్లరి పిల్ల' అనుకున్నాడు అర్జున్.అలా అనుకుంటూ పరిశీలనగా ఆ అమ్మాయి వంక చూసాడు.లైట్ గ్రీన్ కలర్ చుడిదార్...పొడవాటి జెడ....పాలమీగడ లాంటి మేని ఛాయ...కలువరేకుల్లాంటి కళ్ళు....సంపంగి ముక్కు...కందిరీగ రెక్కల్లా ఆమె ముఖం పై ఆడుకుంటున్న ముంగురులు...'వావ్..బ్యూటిఫుల్..అల్లరే కాదు..అందం కూడా ఉంది' అనుకున్నాడు.ఆమెనే చూస్తూ ఉన్నాడు.ఇంతలో ట్రైన్ వచ్చింది.ఇక అంతే..జనాలు గుంపులు గుంపులుగా ఎగబడ్డారు...అర్జున్ కి  ఇది అలవాటే.అందుకే చాకచక్యంగా ట్రైన్ ఎక్కేసి కిటికీ పక్కన సీట్లోకూర్చున్నాడు.ప్లాట్ ఫారం పై ఆ గ్రీన్ డ్రస్ అమ్మాయి ఉందేమో చూసాడు.ఎక్కడా కనపడలేదు.'ఏంటి ఎప్పుడు లేనిది నేనిలా అమ్మాయి కోసం చూడడం' అనుకుని చిన్నగా నవ్వుకున్నాడు.మెల్లగా బాక్ పాక్ లోనించి తన ప్రియనేస్తాన్ని బైటికి తీసాడు.ఐపాడ్ ఆన్చేసి,తన నేస్తాన్ని చేతిలోకి తీసుకుని వేరే ప్రపంచంలోకి అడుగుపెట్టాడు.

ఎవరో తనని పిలుస్తున్నట్టు అనిపించి తల పైకెత్తాడు అర్జున్.
"హలో..ఎక్స్క్యుజ్  మీ..నేను ఇక్కడ కూర్చోవచ్చా?" అదే గ్రీన్ కలర్ చుడిదార్ అమ్మాయి తనని అడుగుతోంది.
'కలా? నిజమా?' అనుకుని...వెంటనే తేరుకుని...
"యా ష్యూర్" అని కొంచెం పక్కకి జరిగాడు.
ఆ అమ్మాయి కొంచెం మొహమాటం పడుతూ వచ్చి పక్కన కూర్చుంది. ఒక గమ్మత్తైన పరిమళం అర్జున్ చుట్టు ఆవరించింది.ఆమెనే చూస్తూ  ఉండిపోయాడు ఒక ఐదునిముషాలు.తను ఇబ్బంది పడుతోంది అని గ్రహించి తన చూపు మరల్చాడు.మళ్లీ తన నేస్తంతో కబుర్లలో పడిపోయాడు.కాని పక్కన కూర్చున్న అమ్మాయి వంక చూడకుండా ఉండాలంటే చాలా కష్టంగా ఉంది అర్జున్ కి.ఏదైనా మాట్లాడితే బాగుండు అనుకున్నాడు.కాని ముందు తను మాట కలిపే ధైర్యం చేయలేకపోయాడు.ఇంతలో ఆశించిన తరుణం వచ్చేసింది.
"ఏం బుక్ మీరు చదువుతున్నది....ఓహ్! 'ఆల్ కెమిస్ట్' ఆ? నైస్ బుక్" అని తన పుస్తకం వంక చూసి పలకరింపుగా నవ్వింది తను.
"మీరు ఆల్రెడీ చదివేసార?" అన్నాడు అర్జున్.
"యా..నేను పుస్తకాల పురుగుని.మంచి బుక్స్ సేకరించి చదవడం నా హాబి"
"వావ్.నాక్కూడా...మా ఇంట్లో నాకు ఒక చిన్న లైబ్రరి కూడా ఉంది.కాని ఇప్పుడు హాస్టల్ కదా..అందుకే ఎక్కువ బుక్స్ చదివే వీలు ఉండట్లేదు"
"ఓహో! మీరు వైజాగ్ లో ఉంటారా? ఏంటి ఒక్కరే అరకు చూడడానికి వస్తున్నార?"
"అహ! కాదండి.మా ఊరు అరకు.నేను వైజాగ్లో ఇంజినీరింగ్ ఫైనల్ ఇయర్ చదువుతున్నా"
"అవునా! మీది అరకా? గ్రేట్.నేను కూడా ఇంజినీరింగ్ ఫైనల్ ఇయర్. విజయవాడలో"
"కూల్.ఏంటి అరకు టూర్ మీద వచ్చారా మీ కాలేజి వాళ్ళతో?"
"యా టూర్ మీదే.కాని కాలేజి ఫ్రెండ్స్ కాదు.మా అపార్ట్మెంట్ కాంప్లెక్స్ లో ఉండే ఫ్రెండ్స్ అందరం ఈ ట్రిప్ వేసుకున్నాం.మేమందరం చిన్నప్పటినించి కలిసి పెరిగాం.ఇంకోద్దిరోజుల్లో ఎవరి దారి వారిది.అందుకే మెమొరబుల్ ట్రిప్ గా ఉండిపోవాలని ఈ ప్లాన్ వేశాం.ఆల్రేడి వైజాగ్ లో ఒక రోజు ఉన్నాం.ఇప్పుడు అరకు చూసుకుని..ఇక బాక్ టు విజయవాడ"
"మరి మీ ఫ్రెండ్స్ ఏరి? మీరు ఒక్కరే ఇటు వచ్చేసారెంటి?"
"అదా! ట్రైన్ ఎక్కేటప్పుడు నేను ఈ బోగిలో ఎక్కా...వాళ్ళందరూ పక్కదాంట్లో ఎక్కేసారు.నెక్స్ట్ స్టేషన్ లో మారదాం అనుకున్నాం.నాకు ఎక్కడా సీట్ దొరకలేదు.అందుకే ఇక్కడ ఖాళీ ఉందని మిమ్మల్ని అడిగాను"
"ఓహ్! ఓకే.ఓకే.కాని మీరు వ్రాంగ్ సైడ్ కూర్చున్నారు.ఇటు వైపు అరకు అంత ఏమి కనపడదు.అటువైపు కూర్చుంటే దారిలో వచ్చే జలపాతాలు,లోయలు...కింద ప్రవహించే వాగులు చూడొచ్చు"
"అవునా?ఇన్ని వివరాలు చెబుతున్నారు? మరి మీరెందుకు ఇటు పక్క కూర్చున్నారు?"
"నేను ఈ ట్రైన్ లో చాలా సార్లు అరకు వెళ్ళా..వచ్చా...కాని మీలాంటివారు జీవితంలో ఒకసారో,రెండు సార్లో వస్తారు.అప్పుడు కూడా నేనెందుకు మీకు కాంపిటీషన్ అని..ఇటు పక్కకి కూర్చున్న! సందేహం తీరిందా మేడం? ఇంతకీ మీ పేరు?"
"నా పేరు అనన్య.మరి మీ పేరు?"
"అర్జున్"
"అర్జున్ !మరి ఇప్పుడు అటు వైపు వచ్చే జలపాతాలు అవి నేను మిస్ అవుతాన?నాకు ఫోటోగ్రఫి చాలా ఇష్టం.నేను ట్రైన్లో వెళుతున్నప్పుడు మంచి మంచి పిక్స్ తీద్దామనుకున్నా! ఇప్పుడు కుదరదేమోగా!" అమాయకంగా అడిగిన ఆమె మొహం చూస్తే నవ్వొచ్చింది అర్జున్ కి.
"హ్హహ్హహ్హ! మరి అంతే కదా! సరే నా దగ్గర ఒక ఉపాయం ఉంది.మనం ట్రైన్ డోర్ దగ్గర నిల్చుందామా? అప్పుడు అన్నీ కనిపిస్తాయి.మనం ఎంచక్కా ఫోటోలు తీయొచ్చు.సరేనా?"

"హా! ఇదేదో బాగుంది.పదండి వెళదాం" అని హుషారుగా లేచింది అనన్య.ఆమె వెంటే నడిచాడు అర్జున్.

ఇద్దరు ట్రైన్ డోర్ దగ్గర నిల్చున్నారు.ట్రైన్ మెలికలు తిరుగుతూ ఆ కొండల్లో,కోనల్లో దారులు వెతుకుతూ వెళుతోంది.ట్రైన్ వేగానికి కొండగాలి రివ్వున వచ్చి ముఖాన్ని తాకుతోంది.చుట్టు ఎత్తైన కొండలు...అంతకు మించి లోతైన లోయలు...అక్కడక్కడ బ్రిడ్జిలు వస్తున్నాయ్.వాటికింద పెద్ద పెద్ద వాగులు పరుగులు తీస్తున్నాయ్.దూరంగా కొన్ని కొండలమీద జాలువారుతున్న తెల్లటి జలపాతాలు కనిపిస్తున్నాయ్.ఇంకొన్ని కొండలు మబ్బుల్ని దాటి ఆకాశాన్ని అంటుతున్నాయ్...అన్నిటిని చారెడేసి కళ్ళతో అబ్బురంగా చూస్తోంది అనన్య.ఆ అందాలన్నిటిని తన కెమెరాలో బంధిస్తున్నది.ఆ అందాన్ని మించిన అందమైన అనన్యని అంతకంటే అబ్బురంగా చూస్తున్నాడు అర్జున్.కాటుక దిద్దిన కళ్ళు,నుదిటి మీద దోస గింజంత బొట్టు,చెవులకి చిన్న ముత్యపు హంగింగ్స్,మెడలో కనీకనిపించని సన్నటి గొలుసు..ముత్యపు పెండెంట్,చేతికి సన్నటి బీడేడ్ బ్రేస్లేట్...అన్నిటిని మించి పొడవైన ఆ జెడ..ఎంత సింపుల్ గా ఉందో అంత ఎలిగేంట్ గా....'అచ్చం వనదేవతలా ఉంది' అనుకున్నాడు అర్జున్.అర్జున్ తననే చూస్తుండడం గమనించింది అనన్య.ఎందుకో కోపం రాలేదు మరి అర్జున్ మీద.చిన్న చిరునవ్వు మాత్రం వచ్చింది.
"హలో సర్! ఎక్కడ ఉన్నారు?" అని నవ్వుతూ అడిగింది అనన్య.
"అదేంలేదు.ఊరికే అలా చూస్తున్నా.మీకు ఈ డ్రస్ చాలా బాగుంది.నైస్ కలర్.."
"ఓహ్! థాంక్స్. ఇందాక జలపాతాలోస్తాయి అన్నారు? ఏవి మరి? ఇంతవరకు రాలేదు"
"వస్తాయండి.ఇంకో ఐదు నిమిషాల్లో వస్తాయి చూడండీ"
"సరే! రాకపోతే మీ సొంతూరు అరకు కాదు అని ఒప్పుకోవాలి"
"అయ్యబాబోయ్! మాది నిజంగా అరకేనండీ. మా నాన్న రైల్వేస్ లో చేస్తారు.మేము చిన్నపుడు చాలా ఊళ్లు తిరిగాం.కాని అరకు వచ్చాక నాన్నకి ఇది బాగా నచ్చింది.ఇక మళ్లీ ఎక్కడికీ వెళ్ళలేదు.ఇక్కడే సొంతిల్లు కట్టుకున్నాం.మా ఇల్లు చాలా బాగుంటుంది.కొండ అంచున ఉంటుంది తెల్సా? మీరు ఒకసారి రండి మా ఇంటికి.అస్సలు వదిలి వెళ్ళలేరు"
"అవునా? అంత బాగుంటుందా? మీరు అదృష్టవంతులు.ఇక్కడే ఉంటారు.మాలాంటివాళ్ళు ఇదిగో ఇలా చుట్టపు చూపుగా రావాల్సిందే!"
ఇంతలో పెద్ద శబ్దం చేస్తూ వచ్చింది ఒక జలపాతం.ట్రైన్ ట్రాక్ పక్కనే అంతెత్తు నించి పడుతున్న ఆ జలపాతం చూసి అనన్య అచ్చెరువొందింది.ఏదో కొంచెం దగ్గరలో జలపాతం చూడొచ్చు అనుకుంది కానీ ఇంత దగ్గరలో ఇలా ట్రైన్లోకి తుంపర్లు పడే దూరంలో అనుకోలేదు.చాలా సంతోషించింది అనన్య.ఆ జలపాతపు జల్లులో తడిసిన అనన్య ని చూస్తే..మంచులో తడిసిన లేత తమలపాకులా ఉంది అర్జున్ కి.
"అబ్బ!అర్జున్ గారు..సూపర్బ్ అండీ.నేను జలపాతం ఎక్కడో ఉంటుంది....ట్రైన్ లోనించి జస్ట్ కనపడుతుంది అనుకున్నా..ఇంత దగ్గరలో అని అస్సలు ఊహించలేదు.వావ్.ఐ జస్ట్ కాంట్ బిలీవ్ ఇట్.థాంక్యు సోమచ్!"అంది ఆనందంలో తేలియాడుతున్న అనన్య
"ఓకే.దీనికి థాంక్స్ ఎందుకండీ...మా అరకులో ఇలాంటి అందాలు బోలెడు.సరే మరి మీకు ఇంకో సర్ప్రైజ్...ఇంకొద్దిసేపట్లో....అప్పటివరకు చూస్తేనే ఉండండి...అరకు అందాలు...." అని నవ్వుతూ అన్నాడు అర్జున్.
"అవునా! ఇంటరెస్టింగ్.ఐ విల్ వెయిట్" అని తలుపుకి ఆనుకుని మళ్లీ  అడవి అందాలు ఆస్వాదించడంలో మునిగిపోయింది.ఆమెని ప్రేమించే పనిలో అర్జున్ కూడా మునిగిపోయాడు.ఇంతలో ట్రైన్ టన్నెల్ లోకి వెళ్ళడానికి టర్న్ తీసుకుంటోంది.అర్జున్ కి ఆ దారి బాగా తెలుసు కాబట్టి ఎక్కడ ఏది వస్తుందో ముందే చెప్పేస్తున్నాడు.
"అనన్య గారు.ఇంకాసేపట్లో...మనం చీకటి గుహలోకి వెళుతున్నాం"
"అమ్మో! నాకు చీకటంటే భయమండి" అని అనన్య అనే లోపు టన్నెల్  వచ్చేసింది...అనన్య కెవ్వుమని అరిచి అర్జున్ చేయి పట్టేసుకుని కళ్ళు మూసుకుంది భయంతో.ఒక పూలచెండు తనని సుతారంగా తాకినట్టు అనిపించింది అర్జున్ కి.ఆమె మృదువైన చేతివేళ్లు అతని చేతిలో లతల్లా అల్లుకుపోయాయి.ఆమె స్పర్శ కి అతను స్థాణువైపోయాడు.అ క్షణం అలా ఆగిపోతే బాగుండు అనుకున్నాడు.భయంతో చిగురుటాకులా వణుకుతున్న ఆమెని చూస్తూ....ముందుకి వంగి నుదిటిమీద ముద్దాడబోయి....వెంటనే తేరుకున్నాడు.'చ! ఏంటి నేను చేస్తున్నది? ఏమైంది ఇవాళ నాకు? నేనేనా ఇలా ప్రవర్తిస్తుంది?' అనుకుని వెంటనే ఆమెకి దూరంగా జరిగాడు.
"అనన్య గారు!టన్నెల్ అయిపొయింది.కళ్ళు తెరవండి"
"అవునా! అమ్మో! నాకు చీకటంటే చాలా భయమండి.ఇంట్లో కూడా కరెంట్ పొతే పెద్దగా అరిచేస్తా" అని చెబుతూ కళ్ళు తెరిచింది.తన చేయి అర్జున్  చేతిలో ఉండడం గమనించి వెంటనే వెనక్కి తీసేసుకుంది.
 "ఐయాం సారి! భయంలో..."
"ఫర్వాలేదండి.అయినా..టన్నెల్స్ లో ట్రైన్ వెళ్ళేటప్పుడు లోపల చీకటిగా ఉండదండి.లైట్లు వేసే ఉంచుతారు.కావాలంటే చూడండీ ఈసారి..ఇలా బోలెడు టన్నెల్స్ వస్తాయి.మీరు అన్నిటికీ కెవ్వు కెవ్వు కేకలు వేస్తె నేనేదో మిమ్మల్ని ఏమన్నా చేస్తున్నా అనుకుంటారు.కాబట్టి భయపడకండి.ఓకేనా?"
"ఓహ్! అవునా...నేను అసలు టన్నెల్ అనంగానే..భయపడిపోయి...కళ్ళుమూసుకుని అలా అరిచేసా!"
"పర్లేదండి.అదుగోండీ టన్నెల్ వస్తోంది...ఈసారి భయంతో అరవడం కాదు...ఆనందంతో కేరింతలు కొట్టాలి మీరు.ఓకేనా?"
"హ్హహ్హా! అలాగే.అలాగే."
అలా ఎన్నో టన్నెల్స్ దాటి..ట్రైన్ అరకు వైపు పరుగులు తీస్తోంది.వారిద్దరి మధ్య స్నేహం కూడా బిడియం దాటి అభిమానం వైపు పరుగులు తీస్తోంది.అనన్య చాలా ఫోటోలు తీసింది.కొన్ని అర్జున్ కి  కూడా తీసింది.అర్జున్ కొన్ని అనన్య కి తీసాడు..తరువాత సరదాగా కబుర్లు చెప్పుకున్నారు.ఇంటి విషయాలు..కాలేజి విషయాలు.....ఇలా ఎన్నో...చాలా వరకు ఇద్దరి అభిరుచులు కలిసాయి.ఒకరిమీద ఒకరికి అభిమానం పెరిగింది.ఆ విషయం ఇద్దరికి తెలిసినా ఎవ్వరు బైట పడలేదు.అనన్య అలా గలగలా మాట్లాడుతుంటే ఎంతసేపైనా వినాలనిపించింది అర్జున్ కి.అర్జున్ సెన్స్ఆఫ్ హ్యుమర్...అతని పొందికైన మాటతీరు...ఆలోచనా విధానం బాగా నచ్చింది అనన్యకి.తమ ఫ్యూచర్ గురించి...ఎయిమ్స్ గురించి....తమ సిద్ధాంతాల గురించి ఇలా ఎన్నో విషయాలు ఒకరికి ఒకరు కలబోసుకున్నారు....వారిద్దరి మధ్య అనుబంధం చిక్కనైంది..

కానీ కాలం పరుగు ఆగదు కదా!కొండలు గుట్టలు దాటి...వాగులు వంకలు దాటి ట్రైన్ బొర్రాగుహలు చేరుకుంది.అప్పటిదాకా ఆ ప్రయాణాన్ని తనివితీరా ఆస్వాదించిన అనన్యని ఒక్కసారి దిగులు ఆవరించేసింది.తను దిగాల్సిన స్టేషన్ అదే! ఈ విషయం తెలీని అర్జున్ ఆనందంలో ఏదో చెబుతున్నాడు.అంతలోనే అనన్య ఫ్రెండ్స్ ట్రైన్ దిగి అనన్య ఉన్న కంపార్ట్మెంట్ లోకి వచ్చారు.
"హేయ్ అనూ! నువ్వొక్కదానివే ఎలా ఉన్నవో ఎని ఎంత టెన్షన్ పడ్డామో! ఒక్కచోట కూడా ట్రైన్ దిగటానికి వీలుపడలేదు.ఇంతకీ అంతా బానే ఉంది కదా! ఏమి ఇబ్బంది పడలేదు కదా!"
"అహ.తను ఉన్నారుకదా...అసలు టైమే తెలీలేదు.ఎన్ని కబుర్లు చెప్పారో! వెరీ నైస్ కంపానియన్.చెప్పడం మర్చిపోయా...తను అర్జున్.నాకు ట్రైన్ లో పరిచయం అయ్యారు.వైజాగ్ లో బీటెక్ చేస్తున్నారు.ఇక అర్జున్....వీళ్ళు నా ఫ్రెండ్స్" అంటూ పేరు పేరునా అందరినీ పరిచయం చేసింది.
"ఓకే అనూ.ఇక్కడే మన దిగాల్సింది.ఇవాళ బొర్రా కేవ్స్ చూసేసి నైట్ కి అరకు వెళ్ళాలి.త్వరగా రా.నైస్ టు మీటు యు అర్జున్.సి యు.టేక్ కేర్" అని వాళ్ళు అంటుండగానే ట్రైన్ మెల్లగా స్టార్ట్ అయింది.
అర్జున్ కి  ఏమి అర్ధం కాలేదు.అనన్య అరకు వరకు వస్తుంది అనుకున్నాడు.ఇలా మధ్యలో దిగేస్తుందని అస్సలు అనుకోలేదు.అనన్య మొహం చూస్తే తనకీ వదిలి వెళ్ళడం ఇష్టం లేనట్టుగా ఉంది.'ఇప్పుడు ఎలా? అనన్యని వదిలి ఎలా వెళ్ళడం?నేను తనతో ఎలా వెళ్ళేది? వాళ్ళేమనుకుంటారు?' ఇలా అర్జున్ మనసులో ఎన్నో ఆలోచనలు...
అనన్య ట్రైన్ దిగింది.మెల్లగా అర్జున్ కి  'బై' అని చెప్పింది.వాళ్ళ ఫ్రెండ్స్ అందరూ కూడా 'బై' అని చేతులు ఊపారు..అర్జున్ కి గుండె ఆగినట్టయింది.తన ప్రాణాన్ని ఎవరో లాక్కెళ్ళిపోతున్నట్టు....గుండెలో ఏదో తెలియని  బాధ...
'నా బంగారం వెళ్ళిపోతోంది...తను లేకుండా...నేను...నావల్లకాదు...అయ్యో! కనీసం సెల్ నంబర్ కూడా తీసుకోలేదే!! ఛా! నా చేతులారా అనన్య ని దూరం చేసుకున్నా...'
అనుకుంటూ అనన్య పట్టుకున్న తన చేతి వైపు చూసాడు......అంతే......

-కొరవ తదుపరి టపాలో....

చిట్టిచీమ కథ!

అనగనగనగా....ఒక దట్టమైన అటవీ ప్రాంతం.అక్కడ ఏనుగులు,దుప్పులు,ఎలుగులు,చిరుతలు....ఇలా ఎన్నో జంతువులు ఉండేవి.ఆ అడవికి రాజు 'గజేంద్రుడు' అనే ఏనుగు. ఆ అడవి మధ్యలో ఒక పెద్ద వాగు ఉంటుంది.ఎండాకాలం లో సన్నగా పిల్లకాలువలా అగుపించినా....వర్షాకాలంలో....చెట్టుని పుట్టని ఏకం చేసేస్తుంది.అందుకే దానిపేరు 'రాకాసి వాగు'.అటువంటి అడవిలో సుమారు ఒక అరకిలోమీటరు భూమిలోపలికి వెళితే...ఒక మహాసామ్రాజ్యం కళ్ళ ముందు సాక్షాత్కరిస్తుంది.అదే 'చీమల రాజ్యం'.ఆ రాజ్యానికి అధినేత 'చక్కెరపతి'.తన రాజ్యంలో చీమలన్నీ సుభిక్షంగా ఉండాలని నిరంతరం తపించే మనసున్న మారాజు. తన సామ్రాజ్యాన్ని చాలా పద్దతిగా,ముందు చూపుతో నిర్మించాడు.చీమ కార్మికులు ఆహరం వేటకు వెళ్ళడం దగ్గరనించి....ఆ ఆహారపు నిల్వలను జాగ్రత్త పరిచేవరకు అన్నీ దగ్గరుండి పర్యవేక్షిస్తాడు. ఆ రాజు నీడలో చీమలు....చీకు-చింతా లేకుండా హాయిగా జీవిస్తుంటాయి.

'పండిత పుత్రా పరమ సుంఠ' అన్నట్లుగా ఆ చక్కెరపతి మహారాజుకి ఒక కొడుకు ఉన్నాడు.వాడిపేరు 'రుచి'. చక్కెరపతికి కొడుకంటే ప్రాణం. కొడుకు పుట్టినప్పుడు తన రాజ్యానికి వారసుడు కలిగాడని మహాదానందపడిపోయి అందరికీ తన భాండాగారంలో భద్రంగా దాచిపెట్టిన కమ్మటి పుట్టతెనేతో విందు కూడా ఇచ్చాడు.చిన్నప్పటినించి రుచి కి చీమ విద్యలు నేర్పడం మొదలు పెట్టాడు. ఆహారాన్ని ఎలా సేకరించాలి? యేయే పదార్ధాలను ఎంచుకోవాలి? వాటిని ఎలా భద్రపరచాలి? ఇలా.... చాలా ఓర్పుగా కొడుకుకి విద్యలు బోధించాడు.కాని రుచికి ఇవేమీ పట్టేవి కావు. అల్లాటప్పా గా తిరుగుతూ..స్నేహితులతో జల్సా చేస్తూ గడిపేసేవాడు.ఇలా బిక్కుబిక్కుమంటూ నేలలో ఉండడం...ఆహరం కోసం రోజులకి రోజులు పాకడం నచ్చని పనులు.చెప్పాలంటే మూర్ఖుడైన సోమరిపోతు.పొగరు,గర్వం,అహంకారం అనే అవలక్షణాలు బాగా ఔపోసన పట్టాడు.అలాగే పెరిగిపెద్దయ్యాడు.

అవి వర్షాకాలపు ప్రారంభ రోజులు.రాకాసివాగు మెల్లగా విస్తరిస్తోంది.చీమలు అన్నీసెలవులు తీసుకుని ఇళ్ళల్లో ఉండిపోయాయి. ఒకరోజు రుచి అడవిలో సరదాగా విహార యాత్రకి బయలుదేరాడు.అప్పటికే చక్కెరపతి వాతావరణం బాలేదని వద్దని వారించాడు.మూర్ఖుడైన రుచి పట్టువదల్లేదు.కొడుకు సంగతి తెలిసిన చక్కెరపతి సరే అని అన్నీ జాగ్రత్తలు చెప్పి పంపాడు.అవన్నీ ఆ చెవితో విని ఈ చెవితో వదిలేసాడు రుచి. మెల్లగా అడవిలో అందాలన్నీ ఆస్వాదిస్తూ..ఎండుటాకుల మీద పాకుతూ...వాటిమీద ఉన్న వానచినుకుల్లో మునిగి తేలుతూ ముందుకు సాగుతున్నాడు రుచి.ఇంతలో ఏదో అలజడి.దూరంగా ఆకులు నలిగిపోతున్న శబ్దం.చూస్తే ఒక గజరాజుల మంద అటుగా వస్తోంది. రుచికి వాటిని చూస్తే నవ్వొచ్చింది.అంతంత పెద్ద ఆకారాలతో ఎలా బ్రతుకుతాయో అని అనిపించింది. ఇంత చిన్న పొట్టలకే ఆహారం వెతుక్కోలేక చస్తుంటే...ఈ ఏనుగులు అడవిని మొత్తం ఒక్క గుటకలో మింగేసేలా ఉన్నాయ్ అని అనిపించింది.ఇంతలో రుచిలో సహజంగా ఉండే పొగరు బైటికొచ్చింది.'ఏమిటి ఈ ఏనుగుల గొప్పతనం ?' అని వెళ్లి వాటికి ఎదురు నిల్చున్నాడు రుచి.

ఏనుగులు రుచిని చూడలేదు.రుచికి గర్వభంగమైంది.'హన్నా! చీమల సామ్రాజ్యానికి కాబోయే చక్రవర్తిని....మహారాజు చక్కెరపతి కుమారుడని....నన్ను గుర్తించవా ఈ మదాంధ గజాలు?' అని పక్కనే ఉన్న ఒక పదునైన పుల్ల తీసుకుని ఎదురు వస్తున్న ఆ అడవికి మహారాజైన గజేంద్రుని పాదంలో గుచ్చాడు రుచి. ఏదో చక్కిలిగింతయనిపించి గజేంద్రుడు కిందకి చూడగా....ఒక ఎండుటాకుపై నిలబడి....రెండు చేతులు నడుము పై నిలిపి....ఒక చేతితో పుల్ల పట్టుకుని....కిరీటధారియై ఉన్న రుచిని చూసి ఫక్కున నవ్వాడు.

"ఎందుకు ఆ నవ్వు గజరాజ?"

"నవ్వక ఇంకేమి చేయను అర్భకరాజ?"

"హన్నా!అటకటా!! నన్ను అర్భకరాజ అనెదవ?"

"మరి నీలాంటి పిపీలికానికి అంతకన్నా విలువయా?"

"హొరీ! దుష్టగజమా! దమ్మున్నచో నాతో తలపడి నెగ్గుము" అని తన ఒరలోని పదునైన కత్తిని పోలిన పుల్లని తీసి ఆ గజేంద్రుడు పాదములపై కలబడ్డాడు.

అది చూసి తనలో తను నవ్వుకున్న గజేంద్రుడు ఒక్క ఘీంకారం చేసి తొండంలో గాలిని పూరించి రుచి పై గురిపెట్టి అధిక పీడనము జోడించి గాలిని వదిలిపెట్టగానే....ఆ దెబ్బకి రుచి వెళ్లి రాకాసి వాగులో పడ్డాడు.

రుచికి దిమ్మతిరిగింది.ఒక్క నిమిషం ఏమీ అర్ధం కాలేదు.అర్ధమయ్యేసరికి పీకల్లోతు నీటిలో పడి కొట్టుకుపోతున్నాడు.'అరె! ఇప్పుడెలా? తండ్రిగారు నేర్పించిన ఈత అయినా సరిగ్గా నేర్చుకొనకపోతిని' అని తనలో తను బాధపడ్డాడు.గజరాజు తో అనవసరంగా తగువు పెట్టుకున్నందుకు తనని తనే నిందించుకున్నాడు.కాని ప్రస్తుతం తన కర్తవ్యమ్ పశ్చాత్తాపం కాదని...ఇక్కడ్నించి బైటపడాలని అనుకున్నాడు.అప్పటికే వర్షం మొదలయింది.ఇక రాకాసి వాగు ఉగ్రరూపం దాలుస్తోంది. అడవిలో పురుగు పుట్రా అన్నీ ఎవరి గూటికి అవి చేరుకున్నాయి.క్రమంగా చీకటి పడుతోంది.ఆ నీటిలో మునుగుతూ...తేలుతూ... రుచి నానాతిప్పలు పడుతున్నాడు.క్రమక్రమంగా ఒడ్డు దూరమైపోతోంది.అంటే...వాగు విస్తరిస్తోంది.

రుచికి వాళ్ళ ఇల్లు గుర్తుకొచ్చింది.అమ్మ చేసిపెట్టే కమ్మని చెరుకు పాయసం గుర్తొచ్చింది.నాన్న చెప్పే జాగ్రత్తలు గుర్తొచ్చాయి. 'నాన్న చెప్పినట్టు నడుచుకుని ఉంటే నాకు ఈ గతి పట్టేది కాదు. మూర్ఖత్వంతో ఏనుగుని ఎదిరించకపోతే తాను ఈ వాగులోకి పడి ఉండేవాడే కాదు.అసలు చీమల రాజ్యం వదిలి బైటికి వచ్చి ఉండేవాడే కాదు.కమ్మగా....పంచదార పలుకులు  తింటూ...తన స్నేహితులతో ఆడుకుంటూ ఉండేవాడు.ఇంకెప్పుడు నాన్న మాట జవదాటకూడదు అనుకున్నాడు.కాని ముందు నేను బ్రతకాలి...ఎలా? ' అని ఆలోచిస్తున్నాడు రుచి.

ఇంతలోకి 'రుచి' అన్న పిలుపు వినిపించింది.'నాన్న! అది నాన్న గొంతు' అని తల పక్కకి తిప్పి చూసాడు.రొప్పుతూ  రోస్తూ  ఒక కర్రపుల్ల పట్టుకుని వాగు గట్టు వెంబడి పరిగెడుతున్నాడు చక్కెరపతి.

"ఇదిగో! ఈ పుల్లని పట్టుకుని మెల్లగా పాకుతూ రా!" అన్నాడు చక్కెరపతి.

"అలాగే నాన్న!" అని ఆత్రంగా ఆ పుల్ల వైపు కదలసాగాడు రుచి.అతి కష్టం మీద దాన్ని అందుకున్నాడు.

"వేగంగా రా! ఎక్కువసేపు నేను ఈ పుల్లని మోయలేను.వాగు త్వరత్వరగా విస్తరిస్తోంది" అని అరిచాడు చక్కెరపతి.

"సరే! సరే!" అని సాధ్యమైనంత త్వరగా పాకసాగాడు రుచి.

ఆ పుల్లని మోయలేక మోయలేక మోస్తూ....చాలా కష్టం మీద పరిగెడుతున్నాడు చక్కెరపతి.

ఎలాగో అలా పుల్ల చివరకి చేరుకున్న రుచి గట్టుమీదకి ఒక్క ఉదుటన దూకాడు.ఆ దూకుడులో...పట్టుజారి నీటిలోకి పడబోతు గట్టు అంచు పట్టుకున్నాడు.కాని పైకి రాలేకపోతున్నాడు.బురద జారిపోతోంది.మెల్లగా వాగులోకి జారిపోతున్నాడు.అది గమనించిన చక్కెరపతి ఆ పుల్లని వదిలేసి రుచి ఆరుకాళ్ళలో ఒక కాలు దొరకబుచ్చుకుని పైకి బలవంతంగా లాగాడు.ఆ విసురుడుకి రుచి ఒడ్డుకి వచ్చి పడ్డాడు.కాని చక్కెరపతి బురదలోకి జారిపడి...వాగులో పడిపోయాడు.వేగం పెరిగిన వాగులో...రుచి కనులకు అందనంత దూరంలో కొట్టుకుపోయాడు చక్కెరపతి.

స్థాణువై అలాగే చూస్తుండిపోయాడు రుచి.తన తండ్రి  ప్రాణాలను సైతం లెక్కచేయక తనని కాపాడాడు.'ఇన్నాళ్ళు....ఇలాంటి త్యాగామూర్తినా నేను ధిక్కరించింది? ఇటువంటి తండ్రి మాటలనా నేను పెడచెవిన పెట్టింది? నాన్న నాకోసం ఎంత కష్టపడ్డాడు? కాని దానికి ప్రతిఫలంగా...కనీసం నాన్నని కాపాడుకోలేకపోయాను' అని ఆ వాగు ఒడ్డున కుమిలి కుమిలి ఏడ్చాడు రుచి.అతని మనసు ఆ దుఖ్ఖ జలాలతో ప్రక్షాళన అయ్యింది.అతనిలో ఉన్న అహంకారపు జ్వాలలు చల్లారాయి.మూర్ఖపు కొమ్ములు విరిగిపోయాయి. రుచి తన తప్పు తాను తెలుసుకున్నాడు. తన తండ్రి కాపాడిన ఈ ప్రాణాలను అతని పేరు నిలబెట్టడానికి అంకితం  చేస్తాను అని ఆ రాకాసి వాగు సాక్షిగా ప్రమాణం చేసి చీమల రాజ్యానికి పయనమయ్యాడు.

అటు తరువాత ఆ చీమల రాజ్యానికి చక్రవర్తి అయి తన తండ్రి కీర్తి ప్రతిష్టలు ఇనుమడింపజేసేలా సుపరిపాలన చేస్తూ సుఖంగా జీవించసాగాడు 'చక్రవర్తి రుచి'.

                                                    



P.S:కథలు వ్రాయడంలో ఇది నా మొదటి అడుగు.చందమామ కథలు స్పూర్తి గా తీసుకుని ఈ కథ వ్రాశా! తప్పులేమన్నా దొర్లితే తప్పక తెలియజేయండి.