మా చిన్నపుడు అంటే...సుమారు...ఐదు...ఆరు తరగతులనుకోండి....అప్పుడు ఆటలు తెగ ఆడేవాళ్ళం.కరెంట్ షాక్,దాగుడుమూతలు.....కలర్-కలర్....అలా అన్నమాట.ఇవన్నీ స్కూల్ అయ్యాక....సాయంత్రం ఇంటిముందు ఉన్న పెద్ద ప్లే గ్రౌండ్లో ఆ వీధిలో ఉన్న పిల్లలందరం ఆడుకునే వాళ్ళం.కానీ రోజు రాత్రి ఏడింటికి ఠంచనుగా కరెంటు పోయేది.ఆ టైం నాకు భలే ఇష్టం.పిల్లలందరం కలిసి బాగా ఆడుకునే వాళ్ళం.కానీ రాను రాను అమ్మ...రోడ్ మీదకి వెళ్లోద్దని...డాబా మీద ఆడుకోమని అనేది.పాపం కదా అంతగా అడుగుతుంటే కాదనలేం కదా...అందుకే డాబా మీదా..మా ముందు ఇంటి పిల్లలైన కిరణ్,గాయత్రిలతో ఆడుకోవడం మొదలుపెట్టాం.ఆ చిన్న డాబా మీద ఎంత సేపు కరెంట్ షాక్ ఆడుకుంటాం? అందుకే ఇక మెల్లగా అంత్యాక్షరిలోకి దిగేవాళ్ళం.అలా కొద్దిరోజులు సాగిపోయింది.
రోజు వెన్నెల్లో....లేకపోతె నక్షత్రాల వెలుగులో...అలా ఆకాశంలోకి చూస్తూ పాటలు పాడుకోవడం అలవాటైపోయింది.కొద్దిరోజులకి ఆకాశం మీద ఇష్టం పెరిగింది.అక్కడక్కడ మినుకుమినుకుమని మెరిసే మిణుగురులు....అప్పుడప్పుడు దారి తప్పి లేటుగా ఇంటికి వెళ్ళే పాలపిట్టలు.....చూసి....చూసి...నాకు ఆకాశం లో ఎగరాలని కోరిక పుట్టింది.వాటికి నాకు ఏంటి తేడా? ఆ...రెక్కలు....ఎస్! రెక్కలు వచ్చేస్తే....నేను ఎగరోచ్చు అనుకున్నా! వెంటనే కిందకెళ్ళి రెండు టవల్స్ తీసుకొచ్చా! గాయత్రిని పిలిచా! విషయం చెప్పా! నమ్మేసింది పిచ్చిమోహంది.సరే అంది.ఇక ఇద్దరం టవల్స్ వెనక వీపుకి కట్టుకున్నాం.ఆ టవల్స్ అంచులని మా చేతుల మీద వేసుకున్నాం.అవి రెక్కలన్నమాట.అవి ఆడిస్తే...ఇక పైకి ఎగిరేసినట్టే అని చెప్పా గాయత్రికి.
ఇద్దరం ఆ టవల్స్ కట్టుకుని...ఒంటి కాలు మీద నిల్చొని....రెక్కలు ఆడిస్తూ...(అదే! మా చేతులతో...టవల్ అంచులు ఆడిస్తూ) పైకి ఎగరడానికి సాధ్యమైనంత ప్రయత్నించాం.అబ్బే! ఇంచి కూడ పైకి లేవలేదు.అపుడు నాకొక ఐడియా వచ్చింది.ఏరోప్లేన్ ఎలా ఎగురుతుంది? చాలా దూరం రన్వే మీద పరిగెత్తి....పరిగెత్తి....అప్పుడు జింగ్ మని పైకి ఎగురుతుంది.సో! సేం ప్రిన్సిపిల్. మనం కూడ అలాగే పరిగెత్తుకుంటూ గాల్లో లేద్దాం....అంతే....మనం కూడా ఎగిరేస్తాం! అని చెప్పి గాయత్రికి గీతోపదేశం చేశా! నాకంటే తింగరిది.ఇది కూడ నమ్మేసింది.ఇక ఇద్దరం డాబా ఆ చివర నుండి...ఈ చివరకి పరిగెట్టడం మొదలుపెట్టాం. పరిగెత్తాం.. పరిగెత్తాం.. .నేను ముందు..గాయత్రీ వెనుక.డాబా చివరకి వచ్చేస్తోంది....ఇక ఎగరడమే తరువాయి..అని గాల్లోకి జంప్ చేశా! ఇక ఎగిరినదాన్ని అలాగే పైకి వెళ్ళిపోతాను అనుకున్నా! అదేంటో మరి ఏరోప్లేన్ ప్లాన్ వికటించింది.అక్కడే డాబా మీద ధబీల్మని పడ్డాను.రెండు మోకాలు చిప్పలు పగిలాయి.నేను 'కుయ్యో మర్రో' అని మూలిగేలోగా.....ఏనుగుతల్లి సైజులో ఉన్న ఆ గాయత్రి దేవి వచ్చి ఎలకపిల్లలా ఉన్న నామీద పడింది.నేను ఇంకా పాతాళంలోకి కూరుకుపోయాను.'ఇదేంటబ్బా? గాల్లో ఉండాల్సింది....ఇలా పాతాళం లో ఉన్నాను?' అని డౌట్ వచ్చి చూసుకుంటే...ఏముంది...ఎక్కడ వేసిన గొంగళి అక్కడే....ఎక్కడ ఎగిరిన మనుషులం అక్కడే కూలబడ్దాం.ఏనుగుతల్లి...సారీ గాయత్రీ వల్ల అణచబడ్డ నేను మెల్లగా అలాగే కుంటుకుంటూ లేచి.....లేవలేక గిలగిలా కొట్టుకుంటున్న మా గాయత్రిని కూడా లేపి కూర్చోబెట్టా!
కాసేపు ఏంజరిగిందో అర్ధం కాలేదు తనకి.గుక్కెడు నీళ్ళు తాగించి....డిప్పమీద ఒక్కటిస్తే....దెబ్బకి ఈ లోకంలోకి వచ్చింది.సరే! వచ్చింది ఊరుకొవచ్చు కదా! వాడకుండా తుప్పట్టిపోయిన బుర్రని బయటకు తీసి....ఆయిల్ పోసి ఆడించడం మొదలుపెట్టింది.'అవును ఇందు!? అలా పరిగెత్తుకుంటూ వస్తే ఏరోప్లేన్ లా ఎగురుతాం అన్నావ్!? మరి ఇలా కూలిపోయమేంటి?అసలు నువ్వు చెప్పింది నిజమేనా?మనం ఏరోప్లేన్లా ఎగరగలమా?'....అని అడిగింది.
(అలా మరీ డైరెక్ట్ గా అడిగితే ఏం చెప్తాం??...ఇక నా షార్ప్ బ్రెయిన్ ని నేను బూజు దులిపా!)
'మానవుడు సాధించలేనిది ఏది లేదు గాయత్రీ! జస్ట్ మన మీద మనకి నమ్మకం ముఖ్యం.అంతే! సంకల్పమే సగం బలం.నేను ఎగరగలను అనుకుంటే తప్పకుండా ఏదో ఒకరోజున ఎగురుతావు గాయత్రీ....ఎగురుతావ్!'('నువ్వు నాకు నచ్చావ్' లో సునీల్ డైలాగ్ లా లేదు! హ్మ్! నా డైలాగే కాపీ కొట్టేసాడు త్రివిక్రమ్ ఏం చేస్తాం! కలికాలం!)
ఇలా మళ్లీ చిన్న సైజ్ గీతోపదేశం చేసి.....రెండు తువ్వాళ్ళు మీదేసుకుని.....కుంటుకుంటూ......మా అమ్మ చేత తిట్లు తినడానికి ఇంటికి బయలుదేరాను.నేను వెనక్కి తిరిగి చూడలేదు కానీ....మళ్లీ 'ధబీల్' మని పడుంటుంది గాయత్రీ. అదన్నమాట సంగతి.చూసారా...నేనెంత గ్రేటో! :))
